Verhaaltje

Liefde

Iets moois, iets speciaals, iets unieks. Iets wat iedereen nodig heeft en verdient. Iets wat je leven verrijkt op zoveel manieren en iets wat je kracht geeft in onmogelijke situaties.

Liefde is onwijs belangrijk.

Ik heb altijd gedacht dat ik ontelbaar veel liefde aan anderen kon geven zonder dat ik dezelfde hoeveelheid liefde aan mezelf gaf. En elke keer weer zeiden mensen dan: “je kunt niet van een ander houden als je niet van jezelf houdt”. Bullshit, dacht ik. Klink klare onzin. Ik voel toch dat ik van een ander houd? Ik voel toch dat ik die ander onwijs veel liefde geef? Hoezo kan dat ineens niet.

Ik denk dat ik er nu achter ben.

Ik kan wel onwijs veel van een ander houden en minder van mezelf houden. Maar ik geef de ander niet de kans om van mij te houden. Of ja, het gaat lastiger.

Liefde maakt het leven makkelijker, maar wanneer het er niet is kan het je leven ook waanzinnig moeilijk maken. Wanneer je het kwijtraakt, voelt het alsof er een stuk uit je hart wordt gescheurd. Liefde is zo mooi maar liefde kwijtraken is misschien wel het verschrikkelijkste wat er is. Ook daarom is het belangrijk dat je jezelf die liefde gunt. Je kunt niet van een ander verwachten dat hij/zij jouw liefdes put maar blijft vullen terwijl jij er alleen maar weer liefde uithaalt. Wanneer de ander stopt met vullen ben je nergens. Je put is leeg.

Liefde geef je en krijg je, maar nog belangrijker, liefde ben je zelf.

En liefde voor mij is naar mezelf in de spiegel kijken en denken ‘wauw wat zie ik er goed uit!’, een 6 halen op school en denken ‘yes Tjes! Wat goed’, blogs schrijven en hier waanzinnig trots op zijn, rust pakken wanneer ik rust nodig heb, naar mezelf luisteren, me niet laten beïnvloeden door anderen, niet totaal van slag raken als ik kritiek krijg op iets wat ik doe/deed én in de spiegel kijken en zeggen “ik hou van jou”.

Ik dénk dat de mensen die mij kennen allang weten dat meer als de helft van deze dingen mij nog niet lukken. En eigenlijk denk ik dat het ook niet iets is wat áltijd kan lukken. Soms heb je je dag niet. Maar het is belangrijk dat het de meeste dagen wel lukt. Ook hiermee ben ik onderweg en zal ik nog wel een poos onderweg blijven.

Maar voor nu

Tjesse,

Ik hou van jou.

Standaard
Hoog sensitiviteit

Hoog sensitief

Ongeveer 15-20 procent van de mensen is hoog sensitief. Dat is een best groot aantal, maar dit is (helaas) in de maatschappij op het eerste oog niet goed zichtbaar. Hoog sensitief kun je ook wel vertalen naar hoog/extra gevoelig. Deze naam geeft eigenlijk al aan wat het inhoudt.

Het begrip hoog sensitiviteit heeft alleen heel veel kenmerken. Hierdoor kan het ook een heel uiteenlopend effect hebben van persoon tot persoon. Voor een ander is het eigenlijk nooit echt duidelijk waar je precies last van hebt wanneer je zegt “ik ben hoog sensitief”. Zélfs hoog sensitieve mensen onder elkaar kunnen elkaar soms niet begrijpen. Zo kun je je vaak onbegrepen en alleen voelen. Ik heb gemerkt dat ik het lastig vind om een uitleg te geven over dit begrip omdat een goede uitleg best wat tijd kost en dus ook heel erg persoonsgebonden is. Daarbij weet je van bepaalde dingen niet eens dat het met je hoog sensitiviteit te maken heeft maar voelt het gewoon als een kenmerk van jezelf.

Het lezen van informatie over hoog sensitiviteit en persoonlijke verhalen van HSPersonen geeft meer helderheid, saamhorigheid en ook een bepaalde rust. Het maakt dingen waar je last van hebt of waar je in het dagelijks leven tegen aan loopt iets verklaarbaarder. Ik ben bijvoorbeeld niet echt goed in het geven van een snel en gevat antwoord. (Daarom vind ik schrijven ook zo heerlijk). En ik vind het enorm moeilijk en vervelend wanneer ik hiermee geconfronteerd wordt. Maar wanneer ik dan lees dat dit ook een kenmerk is van hoog sensitiviteit, voel ik een last van mijn schouders vallen en kan ik het wat meer accepteren.

Maar laten we wel wezen, accepteren betekent niet dat je er niets meer mee hoeft te doen. In bepaalde dingen kun je beter worden. Er is een verhouding tussen accepteren wat is en ontwikkelen. Zo kan ik bijvoorbeeld leren om sneller te antwoorden. Maar allereerst moet ik beseffen dat het antwoord niet altijd goed doordacht, gevat en perfect hoeft te zijn. Om vervolgens mezelf de ruimte te geven om te accepteren dat mijn antwoord niet altijd goed doordacht, gevat en perfect ís. Op die manier kan ik blijven leren en groeien in mijn eigen ontwikkeling.

Hoog sensitiviteit is namelijk geen excuus. Het is geen ziekte of stoornis, het is niets positiefs en ook niets negatiefs. Het is eigenlijk niets meer dan een benaming voor verschillende samengevoegde kenmerken bij elkaar. Wél is het begrip hoog sensitiviteit een hulpmiddel om jezelf beter te begrijpen, je minder eenzaam te voelen en ook anderen te helpen jou te begrijpen.

Zelf ben ik een paar jaar geleden begonnen met me verdiepen in het begrip hoog sensitiviteit. Echter ben ik nog lang niet klaar. Er is veel informatie over te vinden en dit is ook daadwerkelijk leuk en interessant om te lezen. Daarbij zijn er ook HSPersonen die er hun werk van hebben gemaakt om hoog sensitieve mensen te helpen en te coachen. Twee jaar geleden heb ik daar gebruik van gemaakt en ook hierdoor heb ik een duidelijker beeld gekregen van mezelf, hoe hoog sensitief zijn mijn leven beïnvloed en hoe ik, maar ook mijn gezin, hiermee om kan gaan. Ik zie het als een hulpmiddel voor de gebruiksaanwijzing van mezelf. Verdiepen in hoog sensitiviteit is verdiepen in mezelf en daarmee investeren in mezelf.

Mocht je het interessant vinden om te lezen wat de kenmerken zijn of vraag je je af of dat jij hoog sensitief bent, dan kun je kijken onderaan mijn blog. Daar staan de kenmerken van een hoog sensitief persoon volgens Elaine N. Aron, de Amerikaanse psychologe die de naam HSP heeft geïntroduceerd, op een rijtje.

Ben je nog meer geïnteresseerd over dit onderwerp? Dan raad ik het HSP magazine aan. Dit is een heel leuk tijdschrift dat volledig gewijd is aan hoog sensitiviteit.

Kenmerken van HSP

  • Zijn zich bewust van subtiele signalen in de omgeving.
  • Worden beïnvloed door de stemmingen van anderen.
  • Zijn nogal gevoelig voor pijn.
  • Tijdens drukke dagen hebben zij meer behoefte om zich terug te trekken in bed, een donkere kamer of een plek waar men ongestoord alleen kan zijn.
  • Zijn bijzonder gevoelig voor de effecten van cafeïne.
  • Raken gemakkelijk overvoerd door zaken als fel licht, sterke geuren, grove weefsels of harde sirenes.
  • Hebben een rijke en complexe innerlijke belevingswereld.
  • Voelen zich niet op hun gemak bij harde geluiden.
  • Kunnen diep geroerd raken door kunst of muziek.
  • Zijn consciëntieus.
  • Schrikken snel.
  • Voelen zich opgejaagd als ze in korte tijd veel moeten doen.
  • Als hoogsensitieven zich in een omgeving niet prettig voelen, weten zij meestal wat er moet gebeuren om dat te veranderen (door bijvoorbeeld het licht te dimmen of het meubilair te verplaatsen).
  • Raken geïrriteerd als mensen hen te veel tegelijkertijd willen laten doen.
  • Doen erg hun best om te voorkomen dat er fouten worden gemaakt of dat ze iets vergeten.
  • Kijken bij voorkeur niet naar gewelddadige films of tv-programma’s.
  • Voelen zich ongemakkelijk als er veel om hen heen gebeurt.
  • Erge honger heeft een sterke invloed op hun concentratievermogen of humeur.
  • Veranderingen in het leven brengen hen van hun stuk.
  • Hebben gevoel voor delicate geuren, smaken, geluiden en kunstwerken, en genieten er van.
  • Geven hoge prioriteit aan het vermijden van situaties die hen van streek maken of overbelasten.
  • Als zij moeten wedijveren of op hun vingers worden gekeken, worden zij zo gespannen dat hun prestaties veel minder zijn dan gewoonlijk.
  • Als kind worden/werden zij door hun ouders of leerkrachten gevoelig of verlegen gevonden.
Standaard
Dwarrelende gedachten

Stress

“Toestand van psychische spanning en druk” – www.woorden.org

“Aanhoudende geestelijke druk” – www.mijnwoordenboek.nl

“Een fysiologische toestand van het lichaam” – www.spiritueelwoordenboek.nl

Iets waar ik momenteel even heel erg mee loop te kampen. In zekere mate is stress iets goeds. Het zorgt ervoor dat je oplettend bent en een goede prestatie levert. In mijn geval is stress vaak onnodig en werkt het ook nog eens averechts.

Druk op mijn borst en in mijn keel, buikpijn, hoofdpijn, hartkloppingen, paniek. Wanneer ik een zekere mate van stress heb bereikt is àlles te veel. Geef mij dan maar geen taak want daar komt toch niets van terecht. To be fair raak ik dan zelfs in paniek als ik naar de supermarkt moet gaan of überhaupt moet nadenken.

Op dit moment loop ik mijn eerste stage als student chemisch-fysisch analist. Het gaat enorm goed. Echter ervaar ik ook hier een bepaalde hoeveelheid stress waar ik enorm tegenaan loop. Een té hoge verwachting, té moeilijke opdracht en ikzelf die ook té veel druk op mezelf leg en het perfect wil doen. Zo werd ik er dus ook weer op gewezen dat het onwijs belangrijk is om dingen te bespreken als je ergens tegen aanloopt. En zo ook duidelijk te maken wáár je precies tegen aanloopt. Dit is zeker niet altijd makkelijk en soms heb je daar ook hulp bij nodig. Gelukkig mag ik mezelf prijzen met een moeder die me 200% steunt en begripvolle mensen om me heen.

Hulp vragen en accepteren in zo’n situatie is een kracht.

Nu is de oorzaak van mijn stress op stage verholpen. Maar stress op zich is nog steeds een grote valkuil van mij. Om de meest simpele onnozele dingen kan ik in paniek raken. In groep 8 werd ik een stresskip genoemd en nog altijd heeft deze bijnaam nog geen afscheid van me genomen. Ik denk dat mijn stressgevoeligheid ook gedeeltelijk te maken heeft met mijn hoog sensitiviteit. Hier wil ik dan ook nog een keer over schrijven.

Natuurlijk kun je jezelf vormen en ontwikkelen in de richting die je wilt. Je kunt beter leren omgaan met bepaalde situaties en met jezelf. Dit is ook waarin ik nog altijd erg lerende ben.

Voor nu lieve lezers en ook ikzelf: probeer te genieten, want mijn inziens is het leven daar ook voor.

Adem in, adem uit, laat los & hakuna matata.

Standaard
Verhaaltje

De achtbaan zonder grenzen

Het liefst zou ik nu iets positiefs schrijven. Iets leuks of iets grappigs. Maar eerlijk gezegd weet ik het even niet. Ik weet niet wat voor positiefs ik dan zou schrijven en hoe dan(?). Eigenlijk weet ik helemaal niet wat ik wil schrijven, wat ik wil delen en wat ik überhaupt wil. Zoveel verschillende meningen en gedachten. Wat is dan van jezelf en wat is van een ander? Zoveel gebeurtenissen. Het raast voorbij.

Het leven is een achtbaan, met pieken, dalen en gebeurtenissen waarbij je volledig over de kop vliegt.

Die achtbaan heb je niet onder controle. Natuurlijk heb je invloed op bepaalde dingen en je hebt zeker invloed op hoe je met alles omgaat. Maar de achtbaan zal doorgaan, zijn eigen weg volgen en onbestuurbaar blijven.

Er zijn mensen die van achtbanen houden. Daar behoor ik niet toe. Of nou ja, als de achtbaan niet over de kop gaat kan ik er toch ook best van genieten. Zolang het nog maar veilig voelt, goed vastgebonden en wetende wat er komen gaat. Zo voelt het voor mij ook wat betreft de achtbaan van het leven.

Maar helaas heb ook ik geen invloed op bepaalde aspecten van de achtbaan. Soms kun je je er zelf helemaal in verliezen. Je bent compleet de controle kwijt en je voelt je het slachtoffer van je eigen leven. Eigenlijk heel stom gezegd is dat de meest waardeloze manier van denken. Op momenten/dagen heb ik daar zelf ook last van. En ik win er niks mee. Het maakt mijn leven alleen nóg moeilijker en ik verdrink in mijn eigen verdriet en stress. Maar hoe kom je er uit? Hoe kun je de controle weer terugpakken van die achtbaan die zijn baan maar blijft volgen en je leven overneemt?

Moeilijk… En het blijft moeilijk. Elke keer weer. Ik denk dat het belangrijk is om te kijken waar je blij van wordt. Waar word je gelukkig van? Wat maakt je rustig? Wat kan er voor zorgen dat elke dag weer een stukje beter wordt? Zodra je happy bent, zul je namelijk ook meer het gevoel hebben dat je die controle terug krijgt. Weet dat veel dingen die gebeuren uit je controle liggen en laat het gebeuren. Maar pak de momenten waar je wel invloed op hebt en zet ze naar je eigen hand. Verlies jezelf niet in de looping van de achtbaan.

Ook dat is moeilijk. Je kunt niet constant blij en positief zijn. En dat hoeft ook zeker niet. Gun jezelf relaxmomentjes op de dagen waarop je je niet goed voelt. Geef jezelf de mogelijkheid om even verdrietig te zijn en verzet je er niet tegen.

Alles is zóveel makkelijker gezegd dan gedaan. Ik schrijf dit ook voornamelijk naar mezelf op dit moment. Ik wéét hoe het beter kan, wat ik kan doen om me beter te voelen en dat ik veel te lang in dingen blijf hangen. Maar weten wat te veranderen, is niet meteen kunnen veranderen. En veranderen betekent ook niet dat je niet een keer terug kan vallen in oude gewoontes en patronen.

Zoals ik al in het begin zei wilde ik eigenlijk iets positiefs schrijven, omdat ik niet wil dat mijn blogs een en al negativiteit en moeilijke onderwerpen dragen. Maar ik denk wel dat ik juist met deze verhalen mezelf en anderen kan helpen. Op de een of andere manier is deze tekst uit mijn vingers gerold. Ik begon met typen en dit kwam er uit. En ik denk dat dit ook was wat ik nu nodig had.

Op momenten dat het even minder gaat kun je je zo eenzaam voelen. Al heb je allemaal mensen om je heen die er voor je willen zijn. Soms kan een ander je niet helpen en wil je de ander ook niet belasten. Schrijven is voor mij een uitlaatklep. Een manier om mezelf beter te begrijpen, mijn gedachten te ordenen en logica te vinden in de meest onlogische gedachten.

Dankzij het starten van mijn blog ben ik hier weer opnieuw achtergekomen en word ik een soort van verplicht om mijn hoofd leeg te maken door te schrijven.

Ik hoop dat jij, als degene die dit leest, ook zo’n uitlaatklep hebt of zal vinden.

En weet, ook al voel je je onwijs alleen tijdens die onstopbare achtbaanrit, er is altijd wel iemand die dezelfde looping maakt en het uitgilt van de angst of lacht voor de camera.

Standaard
Breekjaar, Opleidingspad

Wat nu?

10 maanden lang breekjaar, van september 2016 t/m juni 2017. Een tijd waarin onwijs veel zelfontwikkeling en persoonlijke groei is geweest. Een tijd waarin ik één ben geworden met een groep waanzinnig mooie, unieke, krachtige en bijzondere mensen. Een tijd waarin ik heb gehuild, gelachen, geschreeuwd, gespeeld en “gewoon” maar heb gedaan. Een tijd die mijn leven heeft veranderd en een tijd die ik nooit zal vergeten.

Natuurlijk kan ik niet alles verklappen van wat ik allemaal heb beleefd en gedaan tijdens breekjaar. Dat is niet zo leuk voor mensen die wellicht ook dit avontuur willen aangaan. Wel kan ik zeggen dat ik onwijs veel heb geleerd en dat ik vást zo nu en dan ergens naar zal verwijzen.

En toen was het eind juni, breekjaar was afgelopen. Wat nu? Eigenlijk, heel eerlijk gezegd, had ik nog steeds geen idee. Ik durfde nog steeds niet aan een nieuwe opleiding te beginnen en had ook nog niet díe ene opleiding gevonden waarvan ik dacht: JA!.

Tijdens breekjaar was ik begonnen met werken bij de bouwmaat, een bouwwinkel voor vakmensen. Uiteindelijk heb ik daar, volgens mij uit mijn hoofd, 1 of 1,5 jaar lang gewerkt. Ik heb er onwijs veel geleerd en heb oprecht een fijne tijd gehad met leuke collega’s. Een hele fijne ervaring dat ik wel degelijk ergens kan werken :).

Het leek me interessant om in dit jaar een thuiscursus te gaan doen. Dus ben ik begonnen met een thuiscursus Droom Analyse van CIVAS. Erg interessant. Én ik heb een certificaat mogen ontvangen. Wéér een opsteker en een stap richting meer zelfverzekerdheid wat betreft een opleiding en werk.

Een andere opsteker uit deze periode is het behalen van mijn rijbewijs. Tijdens breekjaar ben ik begonnen met de rijlessen en aan het eind van mijn breekjaar heb ik mijn rijbewijs in 1 keer gehaald. Zo kon ik in het jaar dat volgde genoeg verder oefenen en ervaring opdoen met autorijden.

Verder had ik het idee om een dansopleiding te willen gaan doen. Maar aangezien ik niet echt diverse danservaring had, leek een vooropleiding dans in Ede een goede eerste stap. Enorm spannend! Iedereen was onwijs getalenteerd. Wat ik best lastig en confronterend vond, want ik ben namelijk niet echt lenig en ook niet zo snel in het oppikken van een nieuwe choreografie. Dit zorgde ervoor dat ik wel echt de mindere was en extra onzeker werd. Ik weet van mezelf dat het even kan duren voordat ik me veilig en prettig voel in een nieuwe omgeving. Dus ik gaf mezelf de tijd om te wennen. Echter werd het na een paar weken niet beter. Ik had een paar dagen vòòr de les al stress en buikpijn en dat ging niet weg tijdens de lessen. Ik legde mezelf onwijs veel prestatiedruk op. En als dat nog niet alarmerend genoeg voor me was, zakte ik tijdens een balletoefening door mijn knie heen. Mijn knieschijf schoot uit de kom en ik kon voor een paar weken lang niet meer dansen. Vervolgens zakte ik nogmaals 2 keer door mijn knie heen. Het was teveel. Dát was duidelijk.

Na een paar weken ben ik met moeite gestopt met de vooropleiding. En niet met moeite omdat ik niet wilde stoppen maar omdat ik niet weer wilde falen. Ja, je leest het goed. Ik ben onwijs gegroeid tijdens breekjaar en het werken bij de bouwmaat. Maar diepgewortelde gedachten, pijn en onzekerheid spoel je niet zomaar even door de wc.

Oké, een dansopleiding is het dus ook niet voor mij. Wat dan? Wat nu? Blijf ik de rest van mijn leven werken bij de bouwmaat? Vind ik dat leuk genoeg of zou ik dat alleen doen omdat dat nu veilig voelt en het me geen extra stress bezorgd?

In die periode kwam ik nog steeds bij een psycholoog. We hadden uiteindelijk wel meer een gezellig kletsuurtje dan echte sessies omdat het allemaal gewoon goed ging. Super fijn! Ook ging ik naar een mevrouw die begeleiding biedt aan voortijdige schoolverlaters. Deze mevrouw zorgde ervoor dat de druk om een opleiding te vinden en te doen verlaagd werd.

Uit een uitgebreide beroepskeuzetest, die ik had gedaan tijdens mijn tweede jaar op het helicon, kwam laboratoriumwerk vrij bovenaan het lijstje te staan. Eigenlijk heb ik hier een hele lange tijd niets mee gedaan, uit angst en onzekerheid. Tot het moment dat mijn psycholoog het nogmaals noemde omdat ze het idee had dat het goed bij me zou passen.

Uit nieuwsgierigheid meldde ik mezelf aan voor twee meeloopdagen bij het Rijn IJssel. Één dag waarbij de klas biologieles kreeg en één dag met chemie. Om vervolgens nog een extra keer terug te komen voor de resultaten van het biologiepracticum.

Ik denk dat ik niet enthousiaster had kunnen zijn. De mogelijkheid om nog aan te kijken of ik niveau 3 of niveau 4 kon doen én het feit dat de stages pas in de laatste 2 leerjaren van de opleiding zouden plaats vinden gaf me een relaxter gevoel.

Met dubbele gevoelens heb ik me na de meeloopdagen aangemeld voor de opleiding. Met buikpijn maar ook blijdschap ging ik ook dit avontuur weer tegemoed.

Standaard
Breekjaar

De stap die ik moest zetten

En dan doe je opeens geen opleiding meer. In eerste instantie een opluchting, tegelijkertijd zoveel meer dan dat. Mijn toekomstbeeld werd zwart en uitzichtloos. Ik voelde me een grote mislukking. Ik had gefaald.

Een ander beroep leek geen optie. Niets sprak me echt aan en alles gaf me stress. Ik ben gewoon niet geschikt om te werken. Ik kan dat niet. Ik ben niet goed genoeg.

Deze laatste zin was de gewortelde gedachte waarop alle andere gedachten voortvloeiden. En nogsteeds kan deze gedachte me van mijn stuk brengen.

Ik ben niet goed genoeg…

Na een tijdje ben ik op aandringen van mijn ouders naar een meeloopochtend gegaan van Breekjaar. In een boekje heb ik opgeschreven wat ik ervoer.

-Geschreven op 2 september 2016-

Breekjaar.

Een nieuwe ervaring, een volgende stap in mijn leven. Een nieuw hoofdstuk in mijn boek.

Vandaag ben ik samen met mama naar de kringloopwinkel geweest om een tafel te zoeken die ik kon gebruiken. Het is namelijk de bedoeling dat we op de eerste echte “breekdag” een attribuut meenemen dat begint met de eerste letter van je naam. We hebben een klein houten tafeltje gevonden en meegenomen.

’s Avonds ging het wat minder… Doordat mama en ik het overdag over geld hadden gehad (om breekjaar te betalen), ging ik kijken naar hoe een oud-breeker het had gedaan met crowdfunding.. Dat bracht mij op haar blogsite. Best enthousiast begon ik met lezen. Na even zoeken kwam ik bij haar verhaal over crowdfunding. Door het lezen over werk, projecten, geld, etc., raakte ik in paniek. Ik werd bang. Ik bén bang. Bang voor dingen die ik niet kan, bang dat ik er niet bij pas, bang voor de stress….

Maar misschien hoort het er allemaal wel gewoon bij? Misschien valt het reuze mee? Ik ga in ieder geval dit avontuur aan!

Maar goed, even terug naar het begin.. Mama kwam met het idee van breekjaar, al een paar weken voordat ik er écht naar ging kijken. Ik zat met veel verdriet thuis en had absoluut geen zin om aan de toekomst te denken, dus liet ik het zitten. Tótdat er bijna een breekochtend was en ik wel móest kijken aangezien dat de enige dag was dat we zouden kunnen. Met enorme tegenzin en veel buikpijn toch maar de auto ingestapt, op naar Utrecht. Op zich had ik wel een goed gevoel bij wat ik had gezien op de site, maar ik kon er op dat moment gewoon niet aan denken.

Nou goed, 2 juli 2016 was de breekochtend waarop we allerlei verschillende dingen deden. Beginnend met een check-in en eindigend met een check-out. Het “spel” wat me het meest is bij gebleven is het vieren van je fouten. We moesten om de beurt tellen tot 7 met een beweging erbij. Als je iets fout deed moest je heel blij juichend een rondje rennen door de kring terwijl de anderen je toejuichten en applaudisseerden. GODZIJDANK maakte ik geen fouten!! Hard mijn best gedaan natuurlijk…. Maar ook ik moest eraan geloven toen iedereen die geen fouten hadden gemaakt ook een rondje moesten rennen. Dit was dan gelukkig wel met meerdere tegelijk.

Het gekke was dat je je zo snel één voelt in zo’n groep door al die activiteiten die je met z’n allen doet. En dat is een ontzettend fijn gevoel. Ik was eigenlijk onwijs enthousiast aan het einde van de ochtend. En ik had me dan ook meteen opgegeven voor een intake gesprek voor het jaarprogramma in Utrecht. Het eerste dat ik tegen mijn moeder zei, toen ik haar en mijn vader weer zag bij het ophalen: “nou mam, dat wordt dus een jaar programma voor mij en niet ‘maar’ een half jaar!”.

De intake ging goed en ik voelde me meteen op mijn gemak. Ik ging ervoor!

“Be somebody who makes everybody feel like a somebody”.
Standaard
Opleidingspad

Mijn stage als pedagogisch medewerkster

Stage is een super handig en fijn concept. Je kunt er enorm veel van leren en ervaring opdoen. Het geeft een beeld van het werk en bij sommige opleidingen, zoals mijn huidige opleiding tot chemisch-fysisch analist, kun je er door middel van stage ook achterkomen welke richting je op wilt in het werkveld.

Mijn 2 stages tijdens de opleiding tot pedagogisch medewerker waren echt niet verschrikkelijk. De collega’s waren lief, de kinderen waren leuk en de dingen die ik moest doen waren ook niet stom. Helaas geeft dat echter geen garantie voor een geslaagde stage.

Tijdens stage kwam ik er achter dat dit geen geschikt beroep was voor mij. Het gebrek aan structuur vond ik heel moeilijk. Aan het begin van de dag wist je niet wat je precies ging doen en hoe de dag ongeveer zou verlopen. Voor bepaalde opdrachten moest ik zelfs mijn collega’s (die volwassen waren en enorm veel ervaring hadden) gaan vertellen wat ze moesten doen. Níets voor mij! (met een knipoog, want momenteel is dat toch een beetje anders). Daarbij zijn kinderen super leuk, maar ook erg chaotisch en druk. En laat dat nou net iets zijn waar ik niet zo goed tegen kan.

Een grappig en ook best beschamend feitje is dat ik tijdens mijn eerste stage heb geleerd om fruit te schillen. Tot dan toe had mijn moeder altijd fruit geschild vanwege zowel gemakzucht én omdat ik het gewoon anders zelf vaak vergat om fruit te eten. Het was bést ongemakkelijk om te zeggen dat ik oprecht niet wist hoe ik een appel moest schillen.. Oeps?

De stages hielpen me inzicht te geven in mezelf. Ik was tijdens de stage periodes vaak gestresst en het tweede jaar van de opleiding was dat zelfs continu. Dusdanig gestresst dat het soms zelfs overging in paniekaanvallen. Er werden dingen van me gevraagd die ik met mijn kwaliteiten en persoonlijkheid niet, of in ieder geval absoluut niet makkelijk, kon waarmaken. Ik ging over mijn grens heen en was constant aan het knokken.

Om de stage minder moeilijk te maken ben ik overgestapt van niveau 4 naar niveau 3. Dit zorgde er namelijk voor dat ik geen leiding hoefde te geven en de algemene opdrachten wat makkelijker werden. Het overstappen bleek echter geen goede keuze te zijn. Stage gaf nog steeds ontelbaar veel stress en school voelde voor mij door de overstap púúr nutteloos. Het niveau van de lessen was te makkelijk en mijn motivatie was verdwenen. Mijn inzet ging van 200% naar 0%. De middenweg hierin was onvindbaar. Dit, omdat ik zó gewend was om 200% mijn best te doen dat het onmogelijk voelde om me net iets minder in te zetten. Dit gaf een dusdanige kortsluiting in mijn hoofd dat helemaal niets meer doen de enige andere mogelijkheid leek te zijn.

Ondanks het “niets” doen, werd mijn mentale zijn niet beter. Het bleef slechter gaan. Ik had nog maar 2 weken te gaan. Één laatste toetsweek tot de zomervakantie. Daarna zou ik het tweede leerjaar van de opleiding gehaald hebben en alleen nog een examenjaar voor de boeg hebben. Maar diep van binnen wist ik het al.

Het was klaar. De keuze om te stoppen met de opleiding was geen keuze meer.

Het was een noodzaak.

Standaard