Opleidingspad

Falen & halen

Twee weken geleden heb ik mijn laatste vakgerichte examen van dit jaar gehaald, ik heb een stage voor volgend jaar (waar ik al in juli, dus volgende week!!!, mee begin) en ik mag meedoen aan het HLO traject. Dit alles betekent dat ik volgend schooljaar mijn stage moet halen met een beroepsexamen, het HLO traject moet rocken en voor de vakken Nederlands, Engels en Rekenen nog een examen moet doen. De rest van de vakken heb ik allemaal al behaald. Hóe gek!

Het laatste examen van dit jaar was een theoretisch examen over chromatografie. Dit is mede het onderwerp voor mijn beroepsexamen op stage. Wat zorgde voor best wat prestatie druk om het wel echt met een goede voldoende af te sluiten. Het praktische en mondelinge gedeelte van dit vak had ik al behaald met een Goed.

Voor de toets had ik samenvattingen gemaakt, filmpjes bekeken, lessen teruggekeken en powerpoints bestudeerd. En tóch raakte ik 5 minuten voor het examen best in paniek. Kende ik alles wel goed? Voorbewerking?! Moest je dat ook leren? Shit! Weet ik dat wel?

En ja hoor. Raad eens wat vraag numero uno was op de toets?
Gegeven: twee manieren van voorbewerking. Vraag: Leg uit hoe deze twee voorbewerkingsmethodes werken en kies de juiste methode voor het bovengenoemde monster.
《 Kortsluiting 》
Het gevolg was dat ik ongeveer de eerste 5 vragen volledig oversloeg, 1 vraag invulde en vervolgens weer 3 vragen oversloeg. Het was één grote ramp.

Voor deze toets kregen we 3 uur de tijd. Volgens de docente hadden we maar 1,5 uur nodig. En volgens mij heb ik er uiteindelijk ongeveer 2 uur over gedaan. Alles kunnen invullen. Wel met voor mijn gevoel sowieso 50% foute antwoorden.

Ik baalde enorm. Vooral omdat ik een sterk gevoel had dat ik tegen mijn nieuwe stageplek moest gaan zeggen dat ik precies dít onderwerp niet had behaald. En het leukste van alles was ook nog dat de herkansing pas volgend schooljaar gedaan kon worden. Gelukkig kon ik het wel vrij snel loslaten. Ik kon er toch niets meer aan veranderen. Alleen maar wachten …

Verbazingwekkend genoeg kreeg ik twee dagen later al een mail binnen met als onderwerp: Resultaten VCH. Mijn hartslag piekte omhoog. Met best wat angst scrolde ik door de lijst met beoordelingen op zoek naar mijn leerlingnummer (Overigens iets wat súper gericht is op onze privacy (not). Namen mogen niet meer met de beoordelingen gemaild worden maar leerlingnummers die je gewoon kunt opzoeken wel (?)). Toen ik mijn nummer gevonden had en mijn resultaten zag kon ik maar 1 ding zeggen. Holy fack Holy fack Holy fack. En dat dan zo ongeveer 10 keer.

Ik had een 10,0 voor de vragen waar ik het slechste gevoel over had en een 8,7 voor het deel waarbij ik dacht dat het nog wel oké was. Nog steeds geloof ik het niet. Ongelovig in mijn eigen kunde dat ik ben, heb ik meteen mijn docente een mail teruggestuurd waarin ik haar bedankte voor het sturen van de resultaten en vroeg of we de examens nog in mochten kijken. Hier heb ik (natuurlijk) nog altijd geen reactie op terug.

Ook werd ik vrijwel meteen gebeld door twee klasgenootjes. Met één heel duidelijke waarschuwing die meteen uit de telefoon galmde zodra ik opnam. Ik mocht nooit meer stressen, klagen, zeuren en onzeker zijn over een toets. Per direct verboden.

En weet je, ik kan het ze ook niet kwalijk nemen. Hóe irritant en frustrerend is het als iemand super onzeker en gestresst doet en vervolgens het hoogste cijfer van de klas haalt. En niet 1x, maar als constante herhaling.

Op een gegeven moment zou je wel denken dat ik vertrouw in mezelf, mijn kunde en intelligentie. Maar toch elke keer weer weet ik het gewoon niet zeker. En het voelde dit keer écht zo dat het vreselijk fout was gegaan. Ik geloof het nogsteeds niet.

Ook mensen om me heen kunnen eigenlijk niet meer zo blij zijn als dat ik nog altijd ben wanneer ik een hoge beoordeling haal. “Super goed! Maar we hadden eigenlijk toch al niet anders verwacht”.

Ik sprong in ieder geval een gat in de lucht na het zien van deze resultaten. En ik zal een gat in de lucht blijven springen bij hoge beoordelingen. Al hoop ik ook dat ik íets meer zelfkennis krijg over mijn eigen kunde en misschien al een gat in de lucht kan springen zonder dat ik de beoordeling nog heb gekregen.

Weg met de gedachten dat je maar beter alles negatief kan inschatten omdat het dan alleen maar positief kan uitvallen.
En omarmen van het vertrouwen in jezelf en je eigen kunde. Geloven in jezelf is denk ik een van de grootste geschenken die je jezelf kunt geven. Mij lukt het nog niet. Maar ik kom er wel. Ik zal in ieder geval nooit naast mijn schoenen lopen ;).

Standaard
Verhaaltje

Nono & Noah

Soms voel ik me zo alleen.
Alleen in mijn kamer of in welke ruimte dan ook, met of zonder andere mensen. Denkende of er wel iemand is die op dat moment aan mij denkt, of er wel iemand is die weet hoe ik me voel of wat er in mijn hoofd en leven om gaat.

Het laatste zal sowieso nooit kunnen. Het is nu eenmaal zo dat ik, en alleen ik, kan weten wat ik voel, ervaar en zie. Een ander kan exact hetzelfde uitzicht hebben en het alsnog anders zien. Je kunt een ander een onwijs goede uitleg geven over wat je voelt en toch kan de ander het niet voelen. Je staat er alleen voor.

Aan de ene kant is dat natuurlijk super logisch en helemaal niet iets waar je wekelijks of laat staan dagelijks over nadenkt. Aan de andere kant is het mega beangstigend en eenzaam.

Op dit moment lig ik in bed. Het is zondag 13 juni 2021. Ik heb een erg leuk weekend gehad. Genoeg geluksmomentjes mogen ervaren. En toch zit ik nu hier. Op mijn telefoon te typen over eenzaamheid met opkomende tranen in mijn ogen. Terwijl ik typ en in mijn hoofd hardop meepraat voelt het alsof ik een gesprek met mezelf aan het voeren ben. Nu ik erover nadenk, is dat misschien wel een manier om me minder eenzaam te voelen.

De stilte om me heen is heerlijk. Al zorgt het er ook voor dat er een nare piep in mijn oren verschijnt. En in deze stilte ben ik ook alleen. Niemand anders.

Ik heb veel momenten in dit bed meegemaakt. Het is mijn plekje om tot rust te komen en me volledig over te geven aan hoe ik me op dat moment voel. Op mijn bed liggen 2 knuffels. 2 aapjes genaamd Nono en Noah. Eigenlijk doe ik er niks meer mee. Ze liggen gewoon op mijn bed. Wel zijn ze voor mij heel veel waard. Ik heb ze gekregen van mijn moeder in de periode dat het mentaal niet echt goed met me ging. Laten we zeggen, in de periode dat het mentaal gewoon echt slecht ging. Ik wilde enorm graag een grote zachte knuffel om bij me te houden. Iets wat ik overal mee naar toe kon nemen en wat me iets veiliger liet voelen. Iets wat me troost kon bieden, wat ik vast kon pakken en helemaal dood kon knuffelen wanneer ik het nodig had.

Denkende aan deze knuffels en die tijd maakt me verdrietig en angstig. Het voelt net alsof ik weer helemaal terug ben in die tijd. Maar anderzijds laat het me ook een enorm gevoel van dankbaarheid ervaren. Dankbaar voor de aapjes die me die steun en liefde hebben gegeven. Dankbaar dat ik uit dat dal ben gekomen. Dankbaar voor alle mensen om mij heen die ik in mijn hart heb mogen sluiten. Dankbaar dat ik weer een toekomst zie en daarin geloof. Dankbaar dat ik weer in mezelf geloof.

En nu zit ik hier, op bed, met die twee aapjes in mijn armen, tranen over mijn wangen, volledig emotioneel door dat ene kleine momentje waarin ik mij eenzaam voelde met de gedachtes die zich hieruit vormden.

Ik laat de tranen gaan en laat de emoties in mijn lichaam en de gedachtes in mijn hoofd er zijn. Met een klein beetje weerstand en ook een klein slachtofferrolletje.
Ik ben blij met wie ik nu ben en eigenlijk ook blij met wie ik altijd ben geweest. Ik zou willen dat ik nu vooral tegen de Tjesse uit 2016 kan zeggen waar ik nu ben, hoeveel ik heb overwonnen en hoe goed het nu eigenlijk gaat. Ik zou haar willen zeggen dat alles goed komt en dat ze een geweldig uniek mens is.

Maar helaas is het niet mogelijk om tegen jezelf uit het verleden te praten. Wel kan ik waarderen hoe het nu gaat, dankbaar zijn voor hoe het is gegaan, genieten van alle mooie momenten en vooral genieten van mezelf.

Met een diepe zucht probeer ik alle emoties los te laten en de gedachtes te laten gaan. Jeetje wat een plotselinge emotie. Een moment waarin ik graag mijn gedachtes van mij af schrijf. En hoe emotioneel, open en kwetsbaar dit moment ook is, ik deel het graag. Omdat ik weet dat ik niet de enige ben die zich soms eenzaam voelt of die weleens een emotie-uitbarsting heeft. En om daarmee tot de conclusie te komen dat je in die eenzaamheid eigenlijk helemaal niet zo alleen bent. ♡

Nu is het tijd voor netflix, een heerlijke afleider ;).

Standaard
Ambassadeursavontuur

Dé dag

17 mei 2021

De dag van het ambassadeursgala, het eindpunt van de ambassadeursverkiezing.

Ik begon deze ochtend relaxed. Ontbijtje op bed, douchen en zo langzaamaan de hele ochtendroutine. De meeste spullen lagen al klaar, die had ik de avond ervoor al verzameld. Echter kon het natuurlijk ook niet anders dan dat ik op het laatste moment toch nog iets kwijt was en hierdoor wat later bij mijn afspraak aankwam.

Rond half 12 had ik afgesproken bij Ankie van Koolwijk, mijn dans- en zangcoach maar tevens ook iemand die veel kennis en kunde heeft betreft haar en make-up. Zij zou er voor gaan zorgen dat ik zou stralen tussen de groep van ambassadeurs. Maar allereerst werd ik mee de zaal in geleid. Ze had een verassing ..

Een week voor deze dag had ik namelijk twee covers opgenomen in een studio. Deze covers waren speciaal voor mij op deze (al bijzondere) dag klaar en opgestuurd. Als eerste werd de cover van Ilse de Lange – Miracle afgespeeld. Waarbij een filmpje met foto’s was gemaakt. Ik kan me nog herinneren dat na een paar regels de tranen al over mijn wangen rolde. Ontroerd door trots, vreugde en eigenlijk gewoon emotie over het algemeen. Sinds dat moment krijg ik nog altijd elke keer weer kippenvel wanneer ik deze cover luister. Vervolgens werd de cover van Alanis Morissette – Ironic afgespeeld en hebben we met een lach op ons gezicht geluisterd.

Je begrijpt het al, door dit speciale moment en nog een lunch erna kwamen we een beetje in tijdsnoot. Ik moest namelijk wel uiterlijk om kwart over 1 vertrekken richting Apeldoorn.

Ondanks wat haast was het gelukkig toch gelukt om, iet wat te laat maar toch nog wel op een oké tijd, te vertrekken. Op naar het ambassadeursgala!

Een autorit van ongeveer een uur. Met ondanks corona, best wel veel auto’s op de weg. Heel dankbaar dat ik met de auto kon en tegelijkertijd een klein beetje balend dat ik (omdat ik natuurlijk achter het stuur zat) niet nog even mijn pitch kon doornemen met het blaadje erbij. De stress steeg met de minuut, maar gelukkig steeg ook het enthousiasme!

Eenmaal aangekomen bij het Orpheus Theater, kwam 1 van de spannendste dingen van de dag: de corona sneltest.

Daar zit je dan. Op een stoeltje in een rij van stoeltjes ver uit elkaar. Tien minuten lang wachten. Hopende op dat ene streepje, in plaats van twee.

Na tien minuten wachten kon ik mezelf gelukkig aanmelden en doorlopen naar de kleedkamers. Mijn test was negatief!

De weg naar de kleedkamer leek wel een doolhof. Door een gang, een theater, naar beneden, verder naar beneden en dan nog een gang door. Aangekomen in de kleedkamer kwam opnieuw de haast naar boven. Snel naar de wc, omkleden, hakken aan, sieraden om … Shit! Waar is mijn oorsieraad? In alle haast ben ik ergens onderweg van de auto in de parkeergarage naar de kleedkamer een oorsieraad verloren die ik mocht lenen van mijn moeder. Ik was ten einde raad!

Op mijn nieuwe hakken, van ik denk 10 of 12 cm hoog, heb ik een voorzichtig en raar sprintje getrokken naar de auto. Zoeken, zoeken, zoeken. Maar helaas, niet gevonden. Ik ben zelfs twee keer op en neer gegaan naar de auto, omdat ik mijn mondkapje onderweg was verloren. Met blaren op mijn voeten liep ik verslagen terug naar het theater. Uit verdriet, schuldgevoel en paniek heb ik vervolgens mijn moeder geappt. Met als eerste zin: “Nou het meest verschrikkelijke wat kon gebeuren is gebeurt”. Ik denk dat je je nu wel kunt voorstellen dat mijn moeder hierdoor ook volledig in paniek raakte. Toen ik vervolgens zei dat ik het oorsieraad kwijt was, liet ze merken dat dát haar nou net helemaal niets kon schelen. Zolang ik maar niet positief getest was of iets ergs was gebeurt.

Natuurlijk kon ik het toch niet zo makkelijk uit mijn hoofd zetten en bleef ik nog lang piekeren.

Wél raakte ik onderweg terug naar het theater in gesprek met een hele leuke mevrouw. Hier heb ik vervolgens nog aan een tafel best lang mee gebabbeld. Helaas ben ik vergeten hoe ze heette en van welke onderwijsinstelling ze kwam. Ze kwam voor de nominatie voor beste onderwijsteam van het jaar. Voor mij was het gesprek met haar misschien wel het leukste/mooiste van het hele gala! Haha.

Na even wat kletsen en proberen bij te komen, was het dan echt tijd voor de opname van het gala. Ik kon nog maar amper lopen op mijn hakken en zelfs met zitten had ik moeite vanwege de ontstane blaren. Ook mijn hoofd leek het niet eens te zijn met de drukte en de stress van de dag. Wat zich uitte in bonkende hoofdpijn.

Ondanks dat heb ik wel gelachen en zo veel mogelijk proberen te genieten. Daarbij sowieso ook heerlijk meegeswinged toen Og3ne het nummer New Rules ging coveren. Een beetje jaloers was ik wel dat Og3ne de artiest was en niet ik. Misschien een doel voor de toekomst! In plaats van ambassadeurkandidaat als artiest naar het ambassadeursgala.

Het moment dat mijn naam niet werd genoemd door de jury voelde ik een beetje teleurstelling. Gelukkig viel er een vlaag van opluchting over me heen toen ik de 3 kandidaten zag strugglen en shinen op het podium met de pitch en de vragen van de jury. (En ik was ook wel heel blij dat ik niet naar het podium hoefde te lopen met die pijnlijke voeten in de hakken).

Louise Babel heeft gewonnen, en terecht! Ik denk dat ze een ongelooflijk goede ambassadeur gaat zijn het komende jaar.

Zodra de livestream voorbij was werden we per rij gevraagd de zaal te verlaten. Buiten de zaal werden we verrast door zilverkleurige troffeeën, bloemen en een dinerbox! Nog even foto’s maken en op naar huis.

Één ding was alleen een beetje gek. Alle meiden met wie ik in een kleedkamer zat hadden hun spullen al. Er werd zelfs gezegd dat we de kleedkamer niet meer in mochten?! Blijkbaar is er vòòr de livestream gezegd dat je de spullen al uit de kleedkamer moest halen. Dit is mij volledig ontgaan. Dus met opnieuw wat hartkloppingen en een beetje schaamte liep ik naar iemand toe om te vragen of ik toch nog even mijn spullen mocht pakken. Gelukkig werd dat geaccepteerd.

Overladen met moeheid, hoofdpijn, nog altijd een beetje verdriet om het oorsieraad en eigenlijk ook wel met een last van mijn schouders ging ik terug de auto in op weg naar huis.

Een rit waarin ik om mezelf heb gelachen, heb gezorgd voor zo min mogelijk geluiden om me heen en heerlijk heb genoten van al het lekkers in de dinerbox. Graaien en proeven! :D. Met een ontdekking dat ik een broodje met pompoenpitten belegd met tomatenpesto, brie en rucola eigenlijk heel erg lekker vind. Het meest heb ik genoten van het bakje zoete popcorn.

Eenmaal thuis werd ik opgewacht door mijn lieve en trotse gezin met versieringen bij de deur.

Na een vrij kort welkom thuis, ben ik me klaar gaan maken voor mijn bed. Ik was gesloopt. En het heeft me nog minimaal twee dagen geduurd om bij te komen van deze dag.

Ik ben dan wel niet de landelijke MBO ambassadeur geworden, maar wel de ambassadeur van mijzelf! Ik heb van dit avontuur genoten, ben onwijs gegroeid, heb mezelf nog weer iets beter leren kennen en mezelf laten zien. Heel dankbaar hiervoor en ik kijk vol goede moed uit naar wat mijn leven me verder allemaal te brengen heeft.

Standaard
Ambassadeursavontuur

Het blinde zicht

In het prille begin van mijn opleiding, eigenlijk nog voordat de opleiding was gestart, was ik onwijs onzeker over voornamelijk 2 gedachtes die rond bleven dwalen in mijn hoofd: ‘Wat nou als ze me niet leuk vinden?’. Met ‘ze’ doelde ik op mijn nieuwe klasgenoten. En: ‘Wat nou als het me weer niet lukt?’.

Bij beide gedachtes was het voornamelijk mijn eigen onzekerheid die aan het woord was. Maar bij de eerste gedachte speelde ook mijn leeftijd een rol. Met de meeste klasgenoten zou ik namelijk ongeveer 5 jaar schelen.

De hele zomer heb ik mezelf belast met deze gedachtes. En oh oh, wat waren die gedachtes onzin. Meteen al bij het introductiekamp had ik mijn maatjes gevonden. Waarvan vooral 1 maatje nogsteeds een heel leuk & dierbaar maatje is. Ik heb hartstikke leuke mensen leren kennen en flink lol met deze mensen gehad. Maar natuurlijk heb ik ook mensen leren kennen waar ik een minder goede klik mee had. Dat is normaal!

En nu zit ik in het derde jaar van de opleiding. Nog maar 2 examens en een eindstage te gaan. Met een cijferlijst waar je U tegen zegt.

Toch val ik steeds weer in dezelfde valkuil. Ik zie mezelf in eerste instantie als een zwak persoon. Iemand die altijd een stapje achter loopt op een ander.

Neem bijvoorbeeld de ambassadeursverkiezing van DitIsMbo ..
In eerste instantie had ik al niet verwacht dat ik door mijn school uitgekozen zou worden. Vervolgens leek de kans om op te vallen bij de jury voor mij al meteen een waardeloze poging toen ik tijdens de eerste online bijeenkomst mijn teamgenoten van Team Midden zag.

Wat een talenten! Wat een aanpakkers! Iedereen doet wat voor de school, voor de gemeenschap of voor het MBO. En wat doe ik? Echt he-le-maal niks. Ik ben gewoon blij en gemotiveerd over mijn opleiding.

Ik weet nog dat ik na deze bijeenkomst volledig in paniek was. Verdrietig en gestresst. Wat moest ik daar nou. Tussen al die goede ambassadeurs. Wat heb ik te bieden?

Gelukkig ging ik er toch gewoon voor. De uitdagingen ging ik aan om te groeien en gewoonweg te genieten. En dat heb ik zeker gedaan!

Sinds deze week staan alle 3 de afleveringen van MBO’ers Pakken Aan op youtube. Bizar dat ik daar gewoon ook bij op de film sta. Ik had namelijk voordat ik “ja” had gezegd tegen de ambassadeursverkiezing van het Rijn IJssel eerst nog de afleveringen van 2019 bekeken. Pure stress gaf dat me! Ik weet nog dat ik toen dacht: ‘Prima, ik doe mee met de verkiezing van het Rijn IJssel, maar die challenges díe ga ik niet doen’. En daar sta ik dan toch, met mijn big smile. Te genieten van alle ontwikkelingen die ik doormaak. De groei die elke minuut verder versterkt wordt.

Na challenge 1 was ik overigens al helemaal ontspannen. Waarom? Omdat ik de kans dat ik genoemd ging worden in de top 3 na díe prestatie lager dan nul achtte. Challenge 2 was daardoor puur genieten en mezelf proberen niet te verliezen in de chaos. Heel eerlijk gezegd, had ik totaal geen idee wat nou precies de bedoeling was van die challenge. Ik deed maar wat. Maar klaarblijkelijk deed ik het goed voor de jury.

In de pauze tussen challenge 2 en challenge 3 zat ik in een dilemma. Moet ik nou wel of niet mijn best gaan doen bij challenge 3? Als ik wel mijn best doe is de kans aanwezig dat ik nog een keer genoemd word in de top 3 en dan is de kans dat ik moet gaan pitchen op het gala ook iets groter. Wil ik dat? Het zou echt enorm spannend zijn .. Maar tegelijkertijd ook ontzettend gaaf. En daarbij als ik ervoor kies niet mijn best te doen, ben ik niet echt mezelf?
Uiteindelijk kwam ik tot de conclusie dat ik gewoon plezier ging hebben. Lekker meedoen, mezelf zijn en van de challenge genieten.

Eigenlijk heb ik mezelf de hele dag verkeerd ingeschat. Ik bewonderde de andere deelnemers en was ervan overtuigd dat ik daar niet aan kon tippen.
Maar ik heb ook de hele dag beleefd in het moment en zonder stress! Dát is echt een ongelooflijke overwinning voor mezelf! Alleen daarom al ben ik zo zo zo onwijs dankbaar voor deze kans.

Ik denk dat het nog wel even duurt voordat ik mijn denkbeeldige bril op de juiste sterkte heb gebracht zodat het blinde zicht over mezelf helemaal helder wordt, maar ik ben mijn bril wel aan het verstellen!

Ik kan mezelf niet vergelijken met de andere ambassadeurs of überhaupt met andere mensen. Ik ben ik en dat ben ik alleen.

Scroll naar beneden voor wat kort extra beeldmateriaal van de opnamedag! 🙂

Team Midden
Standaard
Verhaaltje

Op weg naar jóuw happy place

Het leven zit vol met mogelijkheden en kansen. Helaas kun je die niet altijd meteen zien. We kunnen verblind worden door het “normaal”-beeld en de beperkingen daarvan.

Het stappen uit die zo bekende realiteit om vervolgens in het onbekende te komen is al gauw een te grote en te spannende stap. Terwijl het ook dé stap kan zijn richting jouw geluk en vrijheid.

Ik zelf heb erg veel angst voor het onbekende. Bij vrijwel alle nieuwe gebeurtenissen in mijn leven ervaar ik een goed gevuld potje, vaak onnodige, stress. Achteraf blijkt vaak dat het helemaal niet moeilijk, vervelend of ongemakkelijk was.

Die angst om nieuwe dingen te proberen of om een andere richting op te lopen dan de anderen weerhoudt ons van ons gelukkigste zijn.
En natuurlijk zullen er ook momenten zijn dat je valt, dat het een stap te ver of een verkeerde stap in het onbekende bleek te zijn. Maar zelfs die misstap, hoe vervelend en moeilijk ook, geeft je meer inzicht in jezelf en lijdt je uiteindelijk naar die ene plek waar iedereen wil zijn. Jouw eigen happy place.

Daarbij is het zo dat zolang je niet in jezelf gelooft of er niet in gelooft dat je datgene kan bereiken wat je wilt bereiken, het je ook nooit gaat lukken. Deze reminder kreeg ik afgelopen weekend van een oh zo uniek, mooi en bijzonder persoon die nu haar eigen pad aan het bewandelen is. De kracht ben je zelf, maar je bent ook de verantwoordelijke. Alleen jij kan ervoor zorgen dat je leven eruit ziet zoals jij dat wilt.

Standaard
Verhaaltje

Even bijpraten

Ik heb twee keer de blog overgeslagen, gewoon omdat ik niet wist waar ik het over moest hebben. En nog steeds heb ik geen idee. Ik leg teveel druk op mezelf om een blog te schrijven die anderen leuk vinden. Dit terwijl het beter is om gewoon te schrijven voor mezelf. Schrijven wat ík leuk vind. En als een ander dat dan leuk vindt om te lezen, is dat mooi mee genomen. Leerproces!
Dus nu denk ik, laat ik het maar gewoon over mijn leven en gedachtes hebben. (Want dat doe ik eigenlijk al 27 blogs lang 😉).

Bij deze de rode lijn aan gebeurtenissen van vorige week ..

In de chaos van wat er allemaal gaande is en tegelijkertijd in de stilte van het niets, zit ik gevangen. De afgelopen tijd gebeurt er in mijn leven zó veel en tegelijkertijd zo weinig. Ik werk, ga naar school, spreek af met vrienden en doe daarnaast nog andere extra dingetjes. (Dit klinkt misschien voor een student niet veel, maar voor mij zijn mijn bezigheden van de laatste tijd niet te vergelijken met wat ik hiervoor aankon/deed). Daarnaast verzuip ik mezelf in Netflix series.., uren lang.

Ik ben vaak & veel moe. Maar de vraag is, komt dat omdat ik zo veel doe óf omdat ik eigenlijk niets uitvoer?

Een duidelijk signaal dat mijn hoofd te vol was of dat ik alleen oog had voor het heden, was dat ik me compleet vergist had in de datum van mijn Nederlands en Engels examen. Dit examen stond gepland op dinsdag, maar in mijn hoofd én in mijn agenda had ik staan dat het op woensdag was. Twintig minuten nadat mijn examen eigenlijk was, werd ik gebeld door mijn Nederlands docente met de vraag waar ik was. Nogal in shock over dat ik me vergist had, ben ik alsnog snel naar school gereden én heb ik mijn examens gehaald met een 9,2 voor Nederlands en een 10,0 voor Engels. (Dit was overigens twee keer het examen ‘gesprekken voeren’, waarbij voor engels mijn engelstalige stage ervaring goed van pas kwam).

Eind goed, al goed.

De volgende dag stond er een online vergadering ingepland. En je raadt het misschien al, ook die was ik volledig vergeten. De herinneringsemail op dinsdagavond was onmisbaar.

Op dit moment weet ik niet of het een goed of een slecht teken is dat ik dingen vergat. Voor mijn gevoel ben ik constant aan het ontwikkelen en veranderen. En hierin lijkt het me niet helemaal te lukken om dit in kleine stapjes te doen. Ik vind het fantastisch dat ik dingen wat meer los kan laten, meer in het nu kan zitten en dat ik gewoon kan denken “we zien wel hoe het loopt”. Maar ik mis wel een beetje duidelijkheid, planning en structuur. Dagen vliegen voorbij en gaan tegelijkertijd onwijs langzaam. Dus voor de komende tijd hoop ik wat meer van die planning”spirit” terug te krijgen zonder dat ik het relaxtere denken verlies.

________________________________________________

De 2e aflevering van MBO’ers Pakken Aan is online gekomen op youtube. De ambassadeursverkiezing verloopt vliegensvlug. Over ongeveer een maand (17 mei) is het ambassadeursgala waarbij dé MBO ambassadeur 2021 gekozen gaat worden. Deze verkiezing heeft me nog meer inzicht gegeven in hoe talentvol MBO’ers kunnen zijn. Alle ambassadeurs zijn unieke personen met eigen talenten. En allemaal willen we het liefst 1 ding; het MBO beter belichten en de grote waarde van MBO’ers laten zien. Ook heeft het me meer zelfvertrouwen en een beter inzicht in mijzelf gegeven. In de 2e aflevering kun je zien dat ik straal. Díe Tjesse hoop ik nog heel heel veel vaker te zien.

– De linkjes naar de twee afleveringen kun je vinden op de pagina ‘Meer van mij …’
mocht je interesse hebben. –

________________________________________________

Ik merk in veel dingen, bijvoorbeeld de online vergadering, school en ook het ambassadeursschap, dat ik nog niet genoeg inzie wat ik eigenlijk allemaal kan. Ik trek me toch snel terug en/of word gespannen terwijl het uiteindelijk altijd goed gaat. Ik kijk op naar heel veel mensen en baal er al snel van dat ik bijvoorbeeld niet ‘dat idee’, ‘dat talent’ of ‘die intelligentie’ heb.
Waarom ik zo’n “zwak” beeld van mezelf heb gecreëerd en wanneer dat dan is ontstaan, weet ik niet. Ik zal mezelf moeten blijven herinneren dat dat beeld onjuist is. Maar zoals het nu gaat, ga ik wel de goede richting op. En dan, op een gegeven moment, zal die herinnering niet meer nodig zijn.

Standaard
Dwarrelende gedachten

Ik snap jou niet

“Ik snap het niet. Ik snap jóu niet”.

Deze eigenlijk vrij onschuldige woorden kunnen soms als een pijnlijke steek voelen.

Er zijn altijd wel mensen die mij op een bepaald vlak niet begrijpen. Best logisch natuurlijk. Want ook al zijn we uit hetzelfde bewustzijn ontstaan, we zijn allemaal met een eigen persoonlijkheid gevormd tot een uniek persoon.

Toch is het moeilijk voor mij als mensen aangeven mij niet te begrijpen. Dit heeft verschillende redenen.

Ten eerste wil ik het voor iedereen altijd goed doen (ja nog steeds, al weet ik dat het eigenlijk beter is om gewoon mezelf te zijn). Wanneer ik iets doe, voelt het voor mij normaal om mezelf te verantwoorden. Dit zit er eigenlijk standaard ingebakken. Maar wanneer ik mezelf dan verantwoord / uitleg en de ander snapt mij niet, voelt mijn gedrag niet correct.

Ten tweede wekt het een gevoel van eenzaamheid op. Eenzaamheid in je eigen gevoel en manier van denken. Eenzaamheid in jezelf zijn.

De laatste reden waarom ik de zin “ik snap je niet” moeilijk vind, is omdat ik mezelf soms ook niet snap. Mijn manier van doen, van reageren en van denken. Het kan allemaal zo onduidelijk en onjuist zijn waardoor ik zelf in de war raak.

Het zou niets uit hoeven maken of een ander je wel of niet snapt. Zolang je jezelf maar snapt. Ik denk dat dat wel een belangrijk punt is. Want wanneer je jezelf niet snapt, ga je het zoeken bij anderen en is de mening van anderen daarin ook ineens heel belangrijk.
Precies hetzelfde geldt bijvoorbeeld voor het houden van jezelf. De liefde voor jezelf zou genoeg moeten zijn, maar wanneer je niet genoeg of geen liefde aan jezelf geeft is de liefde van een ander van levensbelang.

Dagenlang kan ik opgezogen worden door één enkele opmerking. Maanden of zelfs jarenlang kan deze opmerking nog door mijn hoofd zweven en af en toe oppoppen. Zo ook: “ik snap jou niet”.

Maar voordat ik verwacht van een ander dat hij/zij mij begrijpt, zal ik toch eerst zelf moeten zorgen dat ik mezelf volledig begrijp. Misschien lukt dat wel nooit volledig en blijft niet alleen mijn leven maar ook ikzelf mijn hele leven een puzzel. Gelukkig is dat dan een puzzel die ik met alle liefde, plezier en openheid wil proberen op te lossen.

Standaard
Verhaaltje

Sat Chit Ananda

Een besef dat bij mij nog niet volledig is doorgedrongen, maar wat wel een enorm verschil kan maken in je leven en leefwijze is “bestaan, bewustzijn en gelukzaligheid” ofwel satchitananda. Deze term komt vanuit het hindoeïsme en de yoga. Het omschrijft de aard van de werkelijkheid.

Het kost denk ik onwijs veel oefening om satchitananda echt te ervaren. Maar elk begin is al een enorme stap. Een realisatie die je kunt doorvoelen in je hele lijf en je omgeving. Dat we allemaal zijn ontstaan uit bewustzijn en dat nog steeds zijn. Allemaal hetzelfde en vervolgens gevormd door persoonlijke eigenschappen tot een individu.

Mijn opa heeft vaak zat de (voor mij) welbekende vraag aan me gesteld: “Tjesse, wie ben jij?”. Waaruit veel verschillende antwoorden volgden waaronder “Ik ben een mens” en “Ik ben Tjesse”. Mijn opa zei vervolgens, “Laat nu Tjesse weg. Dan zeg je ‘ik ben’. Wat vervolgens eindigt in ‘Ben’ “.

Ik vind het nog altijd lastig om dit besef te hebben, begrijpen en vast te houden. Maar wanneer het me even wel lukt voel ik het door mijn hele lichaam. Ik voel de éénheid met alles en iedereen om me heen. Ik voel bewondering en respect.

Dit besef kan ook een tegenovergestelde werking hebben bij mij. Wanneer ik me namelijk écht realiseer dat ik er BEN, en dan bedoel ik niet mijn lijf maar echt mijn ‘zijn’, kan ik ook snel angstig worden. Bang om er niet meer te zijn, bang wat er dan met me gebeurt, bang voor het onbekende.

Deze gedachte zou mijn opa dan al snel ombuigen. Want wanneer je overlijdt, vergaat je lichaam maar niet je zijn.

Zoals ik aan het begin van deze blog al zei, is dit een onderwerp waar ik nog steeds voor mijn gevoel de logica moet zien te verbinden.

Wat ik wel al 100% zeker weet is dat we meer zijn dan alleen ons lichaam en dat we meer verbonden zijn met elkaar en de natuur dan dat we aanvankelijk denken en voelen. Door te beseffen dat je niet je lichaam of je denken bent, kom je in een sfeer van rust en ook mogelijkheden. Éigenlijk ook een sfeer zonder angst, zonder druk en met liefde voor jezelf en alles om je heen. Dat is toch mooi..

Sat Chit Ananda
Bestaan, bewustzijn & gelukzaligheid

Met onwijs veel liefde voor mijn opa, die zoveel wijsheid in zich heeft. En met dankbaarheid voor hem dat hij deze wijsheid met mij deelt.

Standaard
Verhaaltje

Mooi

Hey :). Daar ben ik weer.

De ontwikkelingen die ik de afgelopen tijd doormaak, maken me dolgelukkig. Uit mijn comfortzone gaan en daarmee ook weer dichter bij mezelf komen voelt enorm goed. Op die momenten en met die momenten in mijn hoofd voel ik me sterk, mooi en zelfverzekerd.

Helaas heb ik ook nog wel de momenten waarin ik me alles behalve zelfverzekerd voel. En ik weet zeker dat ik daarin niet de enige ben, wat me eigenlijk een beetje verdrietig maakt. Waarom doen we onszelf die onzekerheid eigenlijk aan?

Onzekerheden zijn er in alle soorten en maten, over je innerlijk en uiterlijk. Op dit moment heb ik vooral last van uiterlijke onzekerheden zoals; het hebben van een onderkin, beharing, puistjes, een rood gezicht, een volle (“dikke”) buik, een slechte adem, dikke bovenbenen en het niet hebben van een gladde huid.

Dat ik soms vind dat ik dik ben, is voor een ander wellicht of waarschijnlijk onbevattelijk en grote onzin. Misschien zelfs beledigend of zorgwekkend. Gelukkig is het voor mij geen voortdurende gedachte.

“Met een grotere omvang dan normaal”. Dit geeft eigenlijk aan dat mijn normaalbeeld niet echt normaal meer is. Vind ik een ander, die wellicht wat voller is dan dat ik ben, dan ook dik? Nee, eigenlijk niet. Gek genoeg is het voor een ander anders. Een ander is pas dik als zijn of haar gezondheid er (ernstig) onder lijdt. Dat is waar het uiteindelijk denk ik ook om gaat. Hoe voel je je fysiek? Voel je je gezond?

Wanneer ik meer heb gesport en gezonder heb gegeten (en dus ook dunner ben), voel ik me vitaler. De laatste tijd heb ik niet gesport en ook meer en ongezonder gegeten dan nodig was. Ik merk nu dat ik het best lastig vind om hieruit te raken, meer te sporten en minder te snacken. Maar ik weet dat het er wel voor gaat zorgen dat ik lekkerder in mijn vel kom te zitten.

Ook de onzekerheden omtrent mijn huid komen voornamelijk voort uit het niet verzorgen van mezelf, niet voldoende slapen en ongezond eten.

Betekent dat dan dat wanneer je “niet mooi bent”, je niet goed genoeg voor jezelf zorgt? Ik denk het niet. Máár mooiheid komt veel van binnenuit. Wanneer je jezelf mooi vindt, straal je mooiheid uit. En dit bereik je waarschijnlijk pas wanneer je goed voor jezelf zorgt.

Ik zelf hou niet van sporten en ben dol op koekjes en chips (eten in het algemeen). Wél vind ik het leuk om een dans workout te doen of een korte danschoreografie te leren op TikTok en ik weet dat ik meer geniet van het koekje of de chips wanneer ik het minder vaak neem.

Lúister vooral naar jezelf en naar je eigen lichaam. Om daar vervolgens naar te handelen. Probeer gezond en fit te worden/zijn op een manier die bij jou past.

En voor mij denk ik het moeilijkste van allemaal; probeer het “normaalbeeld” wat je in je hoofd hebt los te laten en probeer álles van jezelf mooi te vinden. Want,

“Wanneer je jezelf mooi vindt, straal je mooiheid uit”.

Muziek: Down – Jay Sean
Standaard
Dwarrelende gedachten

Vindt mij leuk

Nee zeggen, lullig doen, slecht rijden, niet sociaal meedoen, etc. Allemaal acties die ervoor kunnen zorgen dat een ander je niet leuk vindt. Een gevolg dat voor mij als onacceptabel voelt.

Maar als er één ding is wat je gewoon moet accepteren en waar je verder geen controle over hebt, dan is dat wel wat anderen van je vinden. Voor mij voelt het bijna als een noodzaak om ervoor te zorgen dat iedereen me leuk en aardig vindt. Wanneer ik merk dat het een keer niet zo is, raak ik zelfs best wel in paniek. Ik voel me dan waardeloos en ben bang. Bang voor de wereld, bang dat de ander me met één klein duwtje kan verpletteren.

Het moeilijke maar ook grappige aan dit alles is dat het gewoon zwaar onmogelijk is om ervoor te zorgen dat iedereen je leuk vindt. De wereld is mega, met onwijs veel verschillende mensen. Verschillende mensen met verschillende normen en waarden, verschillende hobbies, verschillend uiterlijk, enzovoort. En als ik eerlijk ben, vind ik ook niet iedereen leuk. Waarom moet iedereen mij dan wel leuk vinden?

Om ervoor te zorgen dat iedereen je leuk vindt, moet je een soort van kameleon zijn. Je continu aanpassen aan de persoon tegenover je. Maar dan ben je toch niet meer jezelf? Dan ben je maakbare kneedgum die iedereen op zijn eigen manier kan vormen.

Toch, ondanks dat ik besef hoe erge onzin het is dat iedereen me leuk moet vinden, vind ik het moeilijk om er niet mijn best voor te doen. Ik vind het onwijs moeilijk om nee te zeggen, al weet ik dat ik nee zeg omdat dat voor mij persoonlijk dan de juiste beslissing is. Wanneer er iets niet goed gaat zou ik het liefst onzichtbaar kunnen worden. En wanneer ik iets zeg wat door de ander als kwetsend wordt ervaren, verander ik in een hoopje ellende.

Soms krijg ik het zelfs voor elkaar om onbewust mijn mening te veranderen naar de mening van de ander. En gek genoeg lukt het me dan ook niet om tussen alle meningen mijn eigen mening naar voren te halen.

Accepteren dat ik iets doe wat de ander niet zo tof vindt, is een leerproces. Zo moet ik leren om een ander te troosten in plaats van mezelf te straffen wanneer ik hem/haar pijn doe. Ik moet leren om de mening van een ander los te zien van mijn eigenwaarde. Ik moet een ander de kans geven om me niet leuk te vinden :).

En het allerbelangrijkste, ik moet leren om niet zwart-wit te denken over mezelf. Als ik iets doe wat ik beter niet had kunnen doen, dan is dat zo. Máár dan maakt dat me niet ineens een mega slecht mens. Ik kan leren, ontwikkelen en zorgen dat ik fouten niet herhaal. En dat alles terwijl ik nog wel dicht bij mezelf blijf en me niet aanpas naar het perfecte plaatje van een ander.

Wees niet de kameleon maar wees jezelf. Vier je fouten. En wees de persoon die je zelf met alle liefde zou omarmen.

Standaard