Verhaaltje

Wees prachtig

Steeds vaker zie ik in wat onzekerheid met je kan doen en hoe belachelijk het eigenlijk is dat onzekerheid bestaat. “Ik ben te dik” “Shit, een puist!” “Ik kan niet zingen” “Ik ben niet goed genoeg” “Ik ben lelijk” “Ik hoor er niet bij” “Ik ben dom” “Ik ben niet modieus” “Mijn ogen hebben een minder mooie kleur dan die van hen” “Ik heb een onderkin” “Stink ik uit mijn mond?” “Vinden zij mij wel leuk?” “Ik heb te veel haar” “Ik word grijs” “Ben ik te druk?” “Ik ben te emotioneel”.

Dit zijn allemaal dingen die ik vaak genoeg denk en waarvan ik ook denk dat ik bij elke gedachte ook zeker niet de enige zal zijn. Gelukkig is het menselijk. Maar waarom? Waarom doen we onszelf dit aan? Waarom zijn we niet gewoon tevreden met hoe we zijn. In basis zijn we allemaal hetzelfde. We moeten proberen onszelf te behandelen zoals we een ander behandelen om wie we geven.

De film ‘senior year’ op Netflix (overigens een erg leuke film vind ik zelf) gaf me weer zo’n realisatiemomentje dat het niet uitmaakt wat anderen van je vinden. Wees jezelf. Er zullen genoeg mensen zijn die van je houden om wie je bent, waarvoor je niet hoeft te veranderen. Dát is pas genieten. Uit ervaring van kostbare momenten weet ik hoe bevrijdend het voelt wanneer je al die drukkende gedachten laat gaan. Laat die buik los, show die puist en voel je sexy in je joggingpak.

Wanneer je uitstraalt dat je jezelf leuk vind, zullen anderen je ook leuker vinden. Dat merk ik bijvoorbeeld wanneer ik foto’s voorbij zie komen op Instagram. Dan maakt het niet uit of iemand kleding draagt die ik niet zo mooi vind. Wanneer deze persoon zo straalt in eigen zekerheid, is het ineens prachtig. JIJ bent prachtig! Zolang je jezelf prachtig vind.

Ps. I’m a happy person FYI
Pps. Ik stel het opruimen van mijn kamer uit door deze blog te schrijven


Ppps. There’s more in life then likes of others :). Laten we hier voortaan gewoon gaan klappen. Voor prestaties én voor fouten.

Standaard
Opleidingspad

Overstag in de storm

De storm die momenteel buiten raast (storm Eunice) lijkt ook binnenin mijn hoofd plaats te vinden. De afgelopen 3 weken heb ik geknokt in het HBO-traject en het lijkt erop dat ik nu de strijd heb verloren. Of juist gewonnen?

In mijn opleiding op het MBO hebben ze het mogelijk weten te maken dat studenten in het 4e leerjaar een half jaar mee kunnen lopen op het HBO. Een fantastische mogelijkheid omdat je zo kunt ontdekken hoe dat gaat, of het je past en of je het kan. Toen ik hoorde dat dit kon had ik eigenlijk vrij snel de keuze gemaakt om het te doen. Niets te verliezen, toch?

Helaas was het voor mij tijdens de introductieweek (van twee dagen) al stressvol. En na de eerste officiële lesdag leek elke komende lesdag er 1 teveel. We stroomden in in het tweede halfjaar van het eerste leerjaar. Er werd veel van ons verwacht en wij als MBO doorstromers werden zonder pardon in het diepe gegooid. Het voelde een beetje alsof ik probeerde te zwemmen tegen de harde golven in maar langzaam achteruit werd getrokken. Ik hield het huiswerk niet bij, was tot laat in de avond bezig en had geen tijd meer voor andere dingen. Daarbij probeerde ik stof te begrijpen waarvan ik wist dat ik in die richting later niets wilde doen. Ik merkte dat het me mentaal en fysiek aan het opbreken was.

Ik wilde al vrij snel opgeven maar wist ook dat ik mezelf de tijd moest geven om te wennen. Uit ervaring weet ik dat het mij sowieso minimaal 2 weken kost om een nieuwe situatie eigen te maken. Maar nu, 3 weken later, voel ik me nog altijd niet goed. Ik ben veel duizelig, heb vaker buikpijn en hoofdpijn. Ik voel me kwetsbaar, onzeker, dom en oh zo klein. Het liefst word ik ziek (griep ofzo) zodat ik mezelf kan verschuilen in mijn kamer.

Het is genoeg.

Voor veel mensen zullen 3 weken te kort voelen of zullen ze denken “joh, waarom houd je het niet gewoon een half jaartje vol?”. Voor mij voelt het anders. Het voelt alsof ik mijn geluk zou opgeven als ik hiermee door zou gaan. En is geluk nu niet het allerbelangrijkst?

De keuze maken om ermee te stoppen is ontzettend moeilijk. Ookal gaat het nu maar om een half jaar en niet eens om mijn studie op het MBO. Ik voel me opnieuw een mislukking, ik heb gefaald, ik heb opgegeven..

Ik ben erg snel beïnvloedbaar door de meningen van andere mensen en zo verlies ik mijn eigen mening, mijn eigen gevoel, uit het oog. Maar ik weet dit: ik voel trots voor wat ik heb bereikt met deze opleiding, ik ben meer dan tevreden als ik dit diploma mag ontvangen en ik kies voor mijn eigen geluk. Wellicht ga ik over een paar jaar alsnog mijn kennis verbreden met een cursus. Ik zal altijd willen blijven leren, maar niet ten kostte van mezelf.

Nu is het zaak om mezelf te herpakken, de stress los te laten en zo met een lichter gevoel de dagen te gaan bewandelen.

Het roer wordt omgegooid. Mijn opleiding zal ik afronden door nog een half jaar stage te gaan lopen. Meer ervaring en meer bezig zijn met wat ik leuk vind.

Er is geen enkele reden om niet je eigen gevoel te volgen en geen enkele reden om de weg die een ander aflegt niet te omarmen. We leven allemaal ons eigen leven en het belangrijkste is dat je dat doet op de manier die voor jezelf het beste past.

Ik heb niet gefaald. Ik heb overwonnen. En ik heb het allerbeste gedaan wat ik kan doen. Ik heb naar mezelf geluisterd.

Let that be said.

Standaard
Corona, Vakantie

Vakantie? Corona!

Ik waan me in een andere wereld terwijl ik geniet van mijn vakantie op Gran Canaria. Het leven in Nederland wat ik voor 2 weken achterlaat voelt zo ver weg. De dagen hier vliegen voorbij terwijl ze tegelijkertijd niet opschieten. Thuis leven mijn vriendje en vriendinnen hun leven door en ook het bedrijf waar ik stage loop zal gewoon doordraaien zonder mij. En aangezien mijn stage bijna tot zijn einde is, vind ik het eigenlijk ook wel een beetje jammer dat ik zo lang van huis weg ben. Oke oke, het is máár 2 weken..

Wanneer ik kijk naar het uitzicht, de palmbomen & de schittering van de zon in de zee, lijkt het alsof ik kijk naar een prachtig schilderij. De zorgen die ik kan voelen in Nederland spoelen in een oogwenk van me af. Het is net een sprookje hier. Tot het moment dat dat sprookje een beetje verstoord wordt wanneer mijn zus last krijgt van verkoudheid. In deze coronatijd spookt de kans dat het corona kan zijn natuurlijk meteen door haar hoofd. Ik denk dat mijn moeder wel ongeveer 5 apotheken langs is geweest om te vragen voor een coronazelftest en keelpastilles. Maar tevergeefs waren de zelftesten nergens te verkrijgen. Wél kon mijn zus de volgende dag testen bij een kliniek, wat een verschrikkelijke ervaring bleek te zijn. Onaardige, zelfs boze werknemers. Als je het testen in Nederland al vervelend vind dan wil je dit niet mee maken. Mijn zus vertelde dat het teststokje zonder pardon volledig in haar neus werd gedaan (in plaats van 2 á 4 cm in je neus). Gelukkig werden de werknemers wat aardiger toen bleek dat mijn zus geen corona had, maar goed, is dat de manier van handelen?

Na deze nare test hebben we gelukkig met z’n 5jes hele leuke en lekkere dagen gehad. Wandelen met een gids door een kloof, wandelen naar “het kruis” (op een berg vlakbij ons verblijf), zwemmen, eten, zonnen, boekje lezen, een dansshow bewonderd en marktjes gekeken. Zeven dagen die met 1 keer knipperen voorbij leken te zijn.

Maar toen, na 7 heerlijke dagen, voelde mijn moeder zich niet goed. Slecht geslapen, geen eetlust, hoofdpijn, koorts(?). Het zag er niet goed uit.. Gelukkig was het nu wel gelukt om een zelftest te kopen. Helaas was het resultaat minder gunstig. Mijn moeder testte positief op corona. Zo verliep de rest van de vakantie toch heel anders dan verwacht. Het huren van een auto voor 2 dagen werd afgeblazen en mijn moeder zou voor 10 dagen in quarantaine moeten.

Mijn zussen en ik zaten met z’n 3’en in een ander huisje en werden alle 3 negatief getest. Dit betekende dat wij gelukkig nog wel naar buiten konden voor boodschapjes/zwemmen/wandelen. Elke dag zijn we in de openbare tuin gaan liggen bij een van de zwembaden. Vanaf die plek konden we namelijk precies gezellig praten met onze ouders die op hun balkon zaten. En met dank aan de moderne technologie konden we ook nog vanuit ons huisje videobellen tijdens het eten! We hebben gelachen en ons best gedaan om er het beste van te maken. Ondanks de quarantaine konden we toch nog ‘samen’ genieten.

Dat mijn moeder positief getest was, betekende ook dat zij met mijn vader niet de geplande vlucht terug konden nemen. En ook voor ons bleef het spannend of we echt konden gaan. We wilden graag terug naar huis om weer aan het werk en naar school te gaan maar onze vlucht was dusdanig onaantrekkelijk dat we dáár in ieder geval geen zin in hadden. De derde dag van onze vakantie kregen we namelijk bericht dat onze terugvlucht van Gran Canaria rechtstreeks naar Amsterdam was geannuleerd. Vanwege corona? De luchtvaartmaatschappij was natuurlijk wel zo aardig om een alternatieve vlucht voor ons te regelen. Een vlucht die 2 dagen later ging en een overstap had in Barcelona van 6,5 uur lang. Wat eigenlijk betekende dat we ongeveer 19 uur lang onderweg zouden zijn. Vrijwel net zo lang als de vliegreis naar Indonesië. Kortom, bizar. Maar om nou veel meer extra te gaan betalen voor een rechtstreekse vlucht (wat ongeveer 4,5 uur duurt), vonden wij 3en wat te ver gaan.

Dus, daar gingen we dan. In de taxi op weg naar het vliegveld. Zwaaiend naar onze ouders die voor ons op de uitkijk stonden. We waren zeer op tijd op het vliegveld en hebben denk ik wel een uur in de rij gewacht om onze koffers in te checken. Voor mijn zus het spannendste deel van de reis omdat zij zich bezighield met alle documenten etc. Gelukkig was het allemaal in orde en ging het erg soepel. Voor mij kwam het spannendste gedeelte daarna, namelijk de douane. Ik weet niet precies waarom ik dat zo spannend vind maar ik krijg er altijd de kriebels van. Deze keer kwam ik er zonder check doorheen, terwijl mijn zussen allebei gecontroleerd moesten worden.

Bijna tijd om te boarden. Wij hadden daarvoor nummer 2 dus er was eerst nog een hele groep voor ons. Nog even naar de wc en dan maar wachten. Plots schrikken we alle 3 op wanneer we horen dat groep 3 wordt omgeroepen om te gaan boarden. We kijken elkaar aan en schieten in de lach. Wacht wacht! Wij moeten ook nog!

Stilletjes zijn we toen gewoon maar in de rij van nummer 3 gaan staan. In de hoop dat het geen probleem was dat we nummer 2 waren. Zonder enkel probleem en met een simpele snelle scan van de boardingpas werden we doorgelaten.

Deze eerste vliegreis naar Barcelona was, tja.., prima. De piloot was een beetje extra. Met het rijden van het vliegtuig reed hij best hard en remde ook heel plots en hard. Met het landen dacht hij volgens mij dat hij met 400 km/u de grond wel veilig kon bereiken. Ik voelde me pas veilig toen het vliegtuig écht stilstond omdat ik nog zo zag gebeuren dat we tegen een gebouw aan zouden knallen.

Een beetje jaloezie voelde ik wel naar de mensen toe in ons vliegtuig die op de plek van bestemming waren beland. Zij liepen allemaal naar het kofferophaalpunt en wij liepen dan maar de andere kant op. Wetende dat er geen restaurants open zouden zijn (om 1 uur ’s nachts) en dat we nog 6 uur moesten zien te overbruggen tot we het tweede vliegtuig in konden stappen, liepen we maar alle snoep en drink automaten langs om te kijken wat er te snacken viel. Een erg leuk uitstapje, al zeg ik het zelf. Daarna zijn we maar rond gaan lopen op zoek naar een rustige en prettige plek om even proberen te slapen. Tijdens deze wandelingen zagen we nog wel wat meer medereizigers die de nacht op het vliegveld in Barcelona moesten overbruggen. Helaas betekende dat ook dat álle betere ‘slaapplekjes’ al bezet waren. Het was erg gek om te zien dat mensen op allerlei plekjes een ‘bed’ hadden gefabriceerd. Zoals de banken in nog gesloten restaurantjes.

Na een poosje wandelen strandden we ergens ver achterin het vliegveld op een paar stoeltjes waar we heeeeerlijk (niet dus) konden liggen. Alleen een beetje jammer van de harde armleuningen en zitjes waardoor het krijgen van een harde kont en heupen niet te vermijden was. Ik was ervan overtuigd dat ik na deze nacht toch wel een aantal blauwe plekken zou krijgen.

Na ongeveer 10 minuten gingen uit het niets alle lampen uit terwijl mijn zusje net de wieletjes onder haar schoenen had geklikt (ja, ze heeft gerolschaatst op het vliegveld haha). Het was een hele gekke ervaring om in een leeg en donker vliegveld te zijn. Iets wat we denk ik niet snel zullen vergeten.

Uiteindelijk konden we allemaal wel een soort van positie innemen waarbij we een beetje konden liggen. Dankzij een oproep die om de zoveel minuten heerlijk hard onze oren in galmden, lukte het moeilijk om in slaap te komen. De vrouw vertelde telkens weer dat we 1,5 meter afstand moesten houden, een mondkapje moesten dragen en onze handen goed moesten wassen. Allemaal heel nuttig om dat midden in de nacht tig keer om te roepen terwijl er bij iedereen op het vliegveld in een straal van 50 meter sowieso niemand in de buurt was. Met de tip van mijn zus om zachtjes een muziekje op te zetten die je in je hoofd mee kan zingen, zijn we volgens mij alle 3 tóch even in slaap gevallen.

Rond 5 uur ’s ochtends stonden we maar op en gingen we onderweg naar een toiletruimte waar we onze tanden konden poetsen om vervolgens heerlijk te ontbijten met croissantjes, een burger en frietjes. Dit zal denk ik een van de weinige keren in mijn leven zijn dat ik om 5 uur ’s ochtends dat zal eten. Maar in ieder geval was het deze keer erg lekker.

De tweede vlucht ging snel voorbij. Eigenlijk heb ik de gehele vlucht geslapen. Echter wel met een stijve nek en rug. En ook de autorit naar huis ging goed. Mijn zusje had de hele rit gereden. Helaas kregen we in de auto onderweg naar huis wel het nieuws te horen dat onze vader positief was getest op corona. Dit betekende dat we thuis meteen weer moesten testen met een grote kans dat een van ons dan toch ook positief getest zou worden. Dat extra streepje bij de test van mijn zusje was voor ons niet zo positief. Ze is meteen in zelfisolatie gegaan en mijn zus en ik zijn gaan bellen naar werk en school. Een heel gedoe en een heel geregel. Al helemaal na zo’n lange reis met erg weinig slaap. Maar gelukkig was het allemaal gelukt.

De dagen die volgden voelde ik me nogsteeds niet echt ‘geland’. Ik was waanzinnig moe. De spanning en chaos van de voorgaande dagen zaten nog in mijn hoofd te worstelen. En daarbij konden we nergens heen en kon ik dus ook nog altijd mijn vriendje niet zien.

Op de zaterdag die volgde, dus 4 dagen later, zouden onze ouders gaan vliegen. Mijn zus zou ze op gaan halen in Eindhoven rond 11 uur ’s avonds. Met dikke mist reed ze de nacht tegemoed. Rond half 12 werd er een appje in de groepsapp gestuurd: Toch Schiphol. Na 5 minuten geloofde ik pas dat ze geen grapje maakten. Vanwege de mist kon het vliegtuig niet landen in Eindhoven en is doorgevlogen naar Schiphol. Mijn zus is vervolgens doorgereden naar Schiphol en ik geloof dat ze rond een uur of 2 ’s nachts thuis waren.

Deze vakantie voelde soms als een gekke film. Het voelde bizar hoe het allemaal verliep. Gelukkig hebben we ook heerlijk genoten en kijken we terug met een warm hart. Nu ben ik eindelijk geland. Het is fijn om weer terug te zijn. Dankbaar voor deze herinneringen waar we nu ook al hard om kunnen lachen.

Standaard
Verhaaltje

Zondag, zo’n dag

Bij deze ga ik mezelf een opdracht geven. Ik ga ervoor zorgen dat ik de zondagen die komen gaan anders ga invullen. Met rust, plezier en vooral ruimte om volledig uit te rusten zonder dat ik me mentaal niet fijn voel. Met bijvoorbeeld meditatie, een wandeling, een dansje, iets creatiefs of zelfs misschien toch even afspreken met iemand.

Zondag is dé dag in de week wanneer je echt niets hoeft en je volledig kunt relaxen op de manier hoe jij wilt. Vorige week zondag was het zo’n dag. Eigenlijk heerlijk natuurlijk. Helaas vind ik de zondag vaak wel erg lastig. Want wat moet je doen als je echt niets gepland hebt staan? Netflix kijken en je dood staren naar het scherm? Duolingo, waarbij je ook alleen maar naar een schermpje kijkt. Óf Instagram bekijken om je eens heerlijk waardeloos te gaan voelen door alles wat je van andere mensen ziet. Deze slimme opties had ik allemaal uitgevoerd. En als kers op de taart ga ik er vervolgens ook nog een blog over schrijven op mijn laptop ;). Hoeveel schermen precies?

Ik merkte hoe erg mijn gevoel beïnvloed werd door het zien van filmpjes en foto’s op Instagram. Al die meiden/vrouwen die zich “uitsloven” en de beste kant van zichzelf laten zien. Sexy dansjes, mooie make-up en over het algemeen gewoon het “perfecte” plaatje.

Ik was ook zo.. Ik wilde anderen laten zien dat ik mooi was en alleen dát werd dan gedeeld op social media. Tegenwoordig ben ik (gelukkig) niet meer zoveel bezig met tientallen foto’s maken en het delen, maar tóch maken die andere vrouwen me onzeker. En niet alleen die mooie vrouwen maar ook, met kerst om de hoek, zijn er de verliefde foto’s van stelletjes en de kerstboomkiekjes die me een eenzaam gevoel geven.
Waar slaat dat eigenlijk op? Ik ben onwijs gelukkig met mijn familie, mijn vriend, vrienden en mijn leven op dit moment. Het perfecte plaatje wordt herhalend weergegeven op social media en wanneer dat perfecte plaatje niet overeenkomt met je eigen leven is dat in ieder geval bij mij best confronterend.


Het is nu alweer een week later en ik zit hier weer op zondag mijn blog te bestuderen. Het confronteert me omdat ik er op deze zondag weer doorheen zit. Stress voor de week die komen gaat waarin ik mijn praktijk examen op stage ga voltooien, geen weet van hoe ik mijn tijd ga invullen de komende paar uur, opgesloten in mijn hoofd en in mijn gevoel. Terwijl het ondertussen een heerlijk dagje is zonder druk en momenten waar je dankbaar voor mag zijn, waar ik dankbaar voor ben. Er is een gevoel onderliggend wat de rust en het genieten overstemd.

Ook een voorbeeld waarbij druk en verwachtingen een rol kunnen spelen is je verjaardag. Vorige maand ben ik 24 geworden. Het ouder worden beangstigd me en tegelijkertijd maakt het geen bal uit. Mijn verjaardag zelf was een normale dag. Maar ook bij zo’n dag kan er een bepaalde druk op liggen. Het móet een leuke dag zijn, zeker omdat het maar 1 keer per jaar is. Dit gevoel keert zich dan ook vaak nog tegen je. Want hoe hoger je verwachtingen zijn, hoe sneller ze je kunnen teleurstellen.

Uiteindelijk ben ik gewoon ontzettend dankbaar voor alle lieve en mooie mensen in mijn leven. Voor mij is dat mijn grootste cadeau. Eind november heb ik met een klein groepje toch nog mijn verjaardag mogen vieren en ik had het niet anders willen wensen. Als het er op aan komt gaat het niet om status en cadeaus. Het gaat om het geven en ontvangen van liefde voor jezelf en voor elkaar. Het gaat om samen genieten. En het gaat om het vieren van het leven.

Weg met al die verwachtingen rondom feestdagen en weg met al die perfecte plaatjes. Het leven is te kostbaar om jezelf te willen bewijzen aan de rest van de wereld. Houd van jezelf en je eigen leven en geniet daarvan.

Zo ook mijn zondagen. Ik zal mezelf minder druk op moeten leggen dat de zondag de perfecte rustdag moet zijn. Afleiding zoeken voor de spanning, erover praten en mezelf vooral niet opsluiten in mijn hoofd.
Op naar volgende week zondag! 😀

Standaard
Verhaaltje

Rumah Saya

Vandaag, moment van schrijven 9 oktober 2021, 3 jaar nadat ik met mijn ouders en zussen naar Indonesië ben geweest, heb ik samen met hun een bijzondere voorstelling mogen zien. ‘Rumah Saya’ ofterwijl ‘Mijn thuis’.

Deze voorstelling gaat over Indonesië / Nederlands Indië vanaf de tijd van de oorlog in 1941 tot de reis naar Nederland rond 1952/1957.

Voor mij, als kleindochter van mijn opa die in Indonesië is geboren en hier heeft gewoond t/m zijn 11e levensjaar, was dit een hele leerzame, bijzondere, emotionele en mooie voorstelling. Mijn opa heeft hele mooie jaren gekend in Indonesië, maar ook het jappenkamp en de tijd van de onafhankelijkheid heeft hij meegemaakt. Zijn oom is overleden als krijgsgevangenen tijdens de aanleg van de Birmaspoorweg. En toch sta ik er nog best ver vanaf in vergelijking met de andere bezoekers die niet zoals mij 4e/3e generatie zijn maar zelfs 1e of 2e generatie. Zij of hun ouders, die zelf daar hebben gewoont.

De 3 spelers toonden ons fragmenten van de oorlog; waaronder de jappenkampen en boottochten, en ook de tijd na de oorlog toen Indonesië onafhankelijk werd verklaard en het voor de nederlanders niet meer veilig was om in indonesië te blijven wonen. De spelers vertelden en toonden het verhaal van hun grootvaders.

Ik ben onwijs dankbaar dat ik deze voorstelling met mijn gezin heb kunnen en mogen zien. Het is belangrijk dat deze verhalen verteld worden en onthouden blijven. Op school wordt er vooral verteld over de oorlog in Nederland onder leiding van Hitler (Duitsland). De oorlog in Nederlands Indië onder leiding van HiroHito (Japan) wordt maar kort besproken. Terwijl het net zo heftig was en net zo belangrijk is om te vertellen. Vaak wordt er gezwegen over deze tijd, over deze gebeurtenissen. Ergens mega begrijpelijk, want ik kan me goed voorstellen dat het niet fijn is om aan deze tijd terug te denken.

Wat bij mij het duidelijkst bij blijft van de voorstelling is het stukje waarin de spelers vertelden dat een groots aantal krijsgevangenen en Javaanse werkslaven (Romoesja’s) met z’n allen onmenselijk dicht bij elkaar op een schip zaten, ziek werden, niet sliepen en vervolgens met het schip ten onder gingen toen het schip, de Junyo Maru in 1944 werd getorpedeerd door een britse onderzeeboot. 3,7x zoveel doden als de titanic. Hoé afschuwelijk en hoé bizar. Maar wat me ook blijft is de marteling en de vernedering die ze over zich heen kregen van de japanners, de zoektocht naar je familieleden na de oorlog en het verraad van je eigen familie na de onafhankelijkheidsverklaring.

De voorstelling eindigde met een nagesprek samen met het publiek en de organisatie van de voorstelling. We bespraken wat het meeste indruk op ons had gemaakt tijdens de voorstelling en ons gevoel over de gehele voorstelling. En er werden ook herinneringen en verhalen gedeeld.

Deze oorlog was een bizarre tijd waar nog zoveel meer informatie over te lezen valt.

Met onwijs veel respect, liefde en bewondering voor een ieder die het heeft meegemaakt en met dankbaarheid voor de organisatie en de spelers van de voorstelling ‘Rumah Saya’, sluit ik deze blog af met een laatste zin.

Perjalanan pulang yang aman.

Veilige reis naar huis.

Standaard
Verhaaltje

Een knoop in mijn maag

Ik heb een knoop in mijn maag. Een knoop in mijn maag vanwege dingen die er zijn of dingen die gebeuren in het leven die niet juist voelen. Een situatie of gebeurtenis waar je geen goed gevoel van krijgt maar waar je weinig tot niks aan kunt doen. Iets wat bij iedereen wel een keer gebeurt, klein of groot.


Alles gebeurt met een reden. Dat is een zin die ik vaak tegen mezelf of tegen een ander zeg wanneer er zoiets gebeurt. Het kan een bepaalde rust geven in de onrust van een situatie. In dit idee, deze zin, geloof ik ook echt. Soms kijk ik wel eens terug op nare situaties uit het verleden waaraan ik dan daadwerkelijk een reden kan koppelen. De ene keer is de reden na een dag al duidelijk, de andere keer heeft het een aantal jaar nodig.

Helaas kan het in bepaalde situaties ook voelen alsof er geen goed vervolg uit de situatie kan voortvloeien. Het lijkt niet mogelijk dat er ooit een goede/positieve reden voor kan zijn. Die situaties zijn het moeilijkst. En precies zulke situaties geven mij een knoop in mijn maag.

Deze keer is hij met name ontstaan door een gebrek aan openheid, eerlijkheid en oprechtheid. Deze eigenschappen hebben voor mij enorm veel waarde. Zelfs al mijn blogs zijn voornamelijk gebasseerd op deze eigenschappen. Het zorgt voor meer saamhorigheid, herkenning, respect, begrip en waardering. Zodra er oneerlijkheid heerst en openheid en oprechtheid ver te zoeken zijn, voelt voor mij persoonlijk de situatie niet juist. Dit maakt dat ik me vrij machteloos en in het nauw gedreven voel. Gedreven naar een plek waar ik niet wil zijn. Een plek waar het slechte overwint van het goede. Een plek waar eerlijkheid niet bestaat en ieders boek gesloten is.

Ik ben dankbaar dat ik zo open kan zijn en dat ik op deze manier mijn openheid kan delen. Tóch twijfel ik best veel over mijn openheid in mijn blogs. Ben ik té open?

Zelf denk ik eigenlijk van niet. Wel denk ik dat we in deze wereld nog niet open genoeg zijn met elkaar. Het is vrij uniek en ‘gek’ zodra je meer deelt van jezelf, zodra je vertelt wat er écht gaande is in je leven of met je eigen mentale/fysieke gezondheid. Het is moeilijk om je open te stellen en te delen. En dit zorgt voor zoveel onbegrip en misvattingen. Terwijl je wellicht hetzelfde doormaakt als je buurvrouw, collega of klasgenoot.

Ik denk dat ik er goed aan doe zo eerlijk en open te zijn. Het maakt mij wie ik ben en het maakt mij oprecht. En ik hoop dat de drempel naar openheid en delen toch een klein beetje zal afnemen met de jaren die nog voor ons liggen.

Standaard
Verhaaltje

Alsof alles op zijn plek valt

Ik loop stap voor stap door de dagen. Met een vermoeid lichaam sta ik op en even vermoeid beland ik weer in mijn bed.
En toch, ondanks die vermoeidheid vanwege kortere nachten/vele doen en ondanks dat dit bovenstaande niet best klinkt, voel ik me zo vaak gelukkig, vrolijk, zelfverzekerd en bovenal relaxed!

Om even een idee te geven van wat er dan allemaal in mijn leven aan de hand is, zal ik een aantal positieve dingen opsommen ..


Mijn tweede stage gaat super. Ik heb het er naar mijn zin, de mensen zijn aardig, ik lach, ik leer veel, ik word gezien, ik word becomplimenteerd en dat álles zonder druk.

Ik voel mij gelukkig in mijn relatie. Voel me geliefd en gewild. Niets is beter dan die ene persoon vinden waarbij je je altijd thuis voelt waar je ook bent.

Ik heb een fantastische uitstap gehad met mijn beste vriendinnetje. Een uitstap met puur geluk en pure liefde. En zo ben ik niet alleen dankbaar voor de uitstap maar vooral voor mijn beste vriendinnetje.

Ik heb een bank in mijn kamer! En ook daar geniet ik onwijs van. Níets zo lekker als je kunnen terugtrekken in een eigen ruimte waar je helemaal tot rust kunt komen.

Voor ongeveer zo’n 2 maanden ben ik veganist. Een lastig nieuw eetpatroon, waarin ik veel moet letten op wat ik eet en of ik voldoende voedingsstoffen binnenkrijg. Al doende leert men. Het voelt in ieder geval onwijs goed. Alsof ik, gek gezegd, een diepere connectie heb gemaakt met de natuur en de dieren. Dat ik niet meer zover bijdraag aan dierenleed evenals milieuverwoesting, geeft me een groots gevoel van rust en reinheid. En het maakt dat ik zóveel meer waardeer en mijn ogen openstel voor alles om me heen.

Ik ben begonnen met het leren van Spaans via DuoLingo. Nu al 54 dagen. En ook daar word ik blij van. Het maakt het extra leuk omdat mijn moeder, 2 zussen en een vriendinnetje het ook doen. Straks kunnen we met z’n allen Spaans praten tegen elkaar.

Ik geniet onwijs van zingen. En ik hoop hierin wellicht meer van mezelf te kunnen gaan laten zien. Ook de danslessen zijn weer begonnen na een tijd van geen binnensporten en de zomervakantie.

Dit alles en nog zoveel meer maakt dat ik elke dag weer mag afsluiten met een heerlijk gevoel van binnen.

Zo zul je zien dat, hoe die achtbaan van het leven ook door de bochten knalt,
alles toch stukje bij beetje op het juiste plekje valt.

Standaard
Verhaaltje

So what

Oké dusssss.
Ik voel me mentaal bagger. Al een paar dagen lang. Uit het niets. Zonder enige aanleiding of reden. En ik merk dat ik het lastig vind om er mee om te gaan. Het ene moment gaat het prima en het andere moment voel ik me leeg, zwak en gestresst, kan ik in huilen uitbarsten en heb ik nergens zin in.

De laatste tijd zit ik onwijs goed in mijn vel. Ik geniet en kies steeds wat meer voor mezelf. Daarom merk ik dat ik dit gevoel, wat nu dus al een paar dagen aanhoud, moeilijk kan loslaten. Ergens heb ik wel het idee dat ik het accepteer. Maar met alleen die acceptatie voelt het alsof het niet verbeterd kan worden.

Eigenlijk wilde ik hier ook niet over schrijven en het niet delen. Ik wil niet zielig gevonden worden, ik wil niet gezien worden als zwak, ik wil niet dat mensen denken dat het slecht met me gaat, ik wil niet alleen maar blogs delen over negatieve dingen (dit heb ik zelfs al een keer eerder in een blog genoemd oeps).. En toch maak ik nu de stap om hier wél over te schrijven en wellicht het zelfs ook te delen. (Dat weet ik nu, op het moment van schrijven, nog niet helemaal zeker :)).

Waarom? Omdat het mij helpt. Omdat ik hierdoor reflecteer op mezelf. En so what, als ik vooral schrijf wanneer ik me niet zo goed voel? So what, als mensen daar een mening over hebben of als ze me gaan zien in een bepaald licht. So what…

Oké genoeg daarover.

Ik voel me dus niet goed.
Ik voel me onzeker, zwak, angstig, verdrietig, gestresst en leeg.
En waar ik constant mee bezig ben is; waarom voel ik me zo en wat kan ik eraan doen? Dat klinkt niet echt als accepteren van wat is hè..

Maar hoe doe ik dat dan? Als ik nergens zin of behoefte in heb. Als de dingen die me normaal gesproken vrolijk en gelukkig maken, maar voor een korte tijd een beetje vrolijkheid bieden.

Ik heb de afgelopen tijd zoveel gedaan en bereikt. Ik voelde me sterk, zelfverzekerd en opbloeien tot een nieuwe ik. Maar als ik nu in de spiegel kijk dan zie ik in de ogen van die 23 jarige vrouw, een klein meisje in paniek.

Dit gevoel wat ik heb, begon te komen op het moment dat mijn dagen oningepland werden. Geen plannen. Geen moeten.

En na een maand lang door en door en door, is dat een enorme switch. Ik heb het idee dat het daardoor komt. Ookal keek ik ongelooflijk uit naar dagen met geen plannen en had ik het echt nodig om bij te slapen en uit te slapen.

Maar betekent dit dan dat ik het op kan lossen door weer alles vol te plannen? Maybe. Wil ik dat? Eigenlijk niet. Eigenlijk wil ik, ongeacht of ik wel of geen plannen heb, me goed voelen.

De wereld draait maar door en door en de tijd die we hebben is ook niet eindeloos. Dat maakt het allemaal snel een beetje onacceptabel als je niet vrolijk bent.


Tot mijn grootse verbazing werd ik vanochtend, een nacht na het schrijven van bovenstaande tekst, wakker zonder stress, angst, leegte, onzekerheid en verdriet.
Ik werd wakker en voelde de behoefte om een rondje te hardlopen. Maar toen ik omgekleed en wel beneden kwam, bracht de regen me aan het twijfelen. De beslissing om toch te gaan rennen bleek een fantastisch goede beslissing te zijn.

Ik genoot van de verkoelende druppels over me heen en de rust die de regen bracht met name omdat er door de regen weinig mensen buiten waren.

Na het rondje rennen heb ik ontbeten op bed en ben ik toch nog een uurtje of 3 in slaap gevallen. Om daarna een jonge, mooie, sterke, gevoelige, intelligente vrouw van 23 jaar oud in de spiegel te mogen ontmoeten.

Zo zie je maar, dat het schrijven me wellicht meer heeft geholpen dan ik had gedacht. En dat er voor sommige dingen misschien wel helemaal geen oplossingen bestaan. Je overgeven aan dat wat is, is dan de enige oplossing.

Ik voel me weer goed. Maar weet je, misschien over een paar dagen of zelfs een paar uur ineens weer even niet. En misschien doorloop ik dan weer opnieuw deze reis.

Maar,
so what.
Dat is later.
En nu is nu.
🙂

Standaard
Opleidingspad

Making it

Deze maand was en is nog steeds een drukke maand voor mij. Begin juli startte ik namelijk met mijn tweede stage als chemisch-fysisch analist. Aanvankelijk zou ik hiermee starten in september, maar dit bedrijf heeft mij gevraagd of ik eerder kon beginnen.

Mijn vorige stage heeft mij onwijs geholpen in mijn eigen zelfvertrouwen omtrent werken en stage. Ondanks de struggles die ik daar ook heb ervaren, was ik meer dan klaar om mezelf opnieuw te bewijzen en te shinen bij een nieuw bedrijf. Dit mede omdat mijn vorige stagebedrijf me langer wilde houden als werkneemster en me eigenlijk helemaal niet kwijt wil.

Vol goede moed, zelfvertrouwen en zin ging ik mijn eerste stagedag tegemoed. Gek genoeg zonder veel zenuwen. Ik had er vertrouwen in dat ze blij met me zouden zijn als stagiair en dat ik het goed ging doen. Hoé fijn!

De eerste dag was slopend. Onwijs veel nieuwe indrukken en informatie, geen vast werk dus de tijd ging waanzinnig langzaam en toch al meteen een hoop wat ik moest doen. Tegen het einde van de dag werd mijn telefoon ineens geblokkeerd. Ik kon niks meer doen en moest mijn PUK-code invullen om mijn telefoon te ontgrendelen. Om informatie te lezen en testen te maken had ik echter mijn telefoon nodig. Dit was tevens ook het enige wat ik nog kon doen, dus zat er niets anders op dan naar huis gaan. Zonder enig idee van treintijden en looproutes ben ik maar mijn wazige richtingsgevoel gaan volgen naar het treinstation. In de hoop dat ik thuis het pasje met de PUK-code kon vinden. Best confronterend hoe afhankelijk je dan ineens bent van je telefoon en internet. Tegelijkertijd ook wel heel relaxed dat ik even geen telefoon en internet had :). Ik ben gelukkig thuis gekomen en de PUK-code heb ik ook kunnen vinden.

Zo waren er de afgelopen 3 weken nog wel meer van dit soort momentjes die fout gingen en als geluk bij een ongeluk weer werden opgelost, zoals het per ongeluk wissen van de resultaten van een kleurmeting.

Mijn stage vind ik tot nu toe erg leuk. Ik leer er veel, het is relaxed en qua bedrijf zo anders dan mijn vorige stageplek.
Wel ben ik dankbaar dat ik in augustus mijn stage even mag pauzeren. Hoe ik de afgelopen weken door en door ben gegaan met stage, werk, vrienden, gezin, etc., is ongelooflijk. Ik voel me happy, relaxter en kan zoveel meer aan.

Natuurlijk heeft deze periode ook zeker momenten gehad waarin ik mijn grens was gepasseerd. Zeker in de eerste twee weken van juli, de begin periode van mijn nieuwe stage, met ook nog werken, volle weekenden en erg slecht slapen (ongeveer 6 uur per nacht, met geluk). Ik kreeg wallen, voelde me zwak en emotioneel. Ik wilde alles doen en super goed presteren. Maar vergat daarbij om aan mijn eigen welzijn te denken. Dit is iets wat ik blijvend lastig vind. Ook het inschatten van wat ik aan kan en wanneer ik beter mijn rust kan pakken en hoe ik die rust dan het beste kan pakken vind ik enorm lastig. Gelukkig probeer ik steeds vaker naar mezelf te luisteren en wanneer dat lukt voelt het mega goed.

Hetgeen wat mij deze periode veel rust en ruimte heeft gegeven is bedenken dat wanneer er iets mis is gegaan, je er niets meer aan kunt doen. Je kunt het alleen meenemen naar de toekomst en zorgen dat het niet nog een keer gebeurt. En.., wees jezelf. Als anderen die persoon die je bent niet leuk vinden, not your problem.

Standaard
Dwarrelende gedachten

Hemelsblauwe lucht

Onbewust zitten we allemaal gevangen. Gevangen in ons denkpatroon en manier van leven in de maatschappij. Zo ook in het idee dat grauwe dagen ervoor zorgen dat we ons minder positief voelen.

Laatst was ik aan het hardlopen terwijl ik naar een begeleidende spreker luisterde. Er werd verteld dat je je een hemelsblauwe lucht moest voorstellen. Die hemelsblauwe lucht kon wel wolkjes hebben maar die wolkjes konden ook weer gaan.

Dit was een metafoor voor je gedachten. Eigenlijk is je brein helemaal leeg en zonnig. Geen probleemdenken en überhaupt geen gedachtes. Echter kunnen er natuurlijk wel gedachtes opkomen en dit kan zelfs dusdanig extreem gebeuren en in je hoofd blijven hangen dat het voelt alsof je een bewolkt hoofd hebt. Alsof de lucht helemaal dichtbewolkt is met allemaal grijze wolken. Geen zonnetje te zien, geen heldere lucht te zien.

Maar achter die wolken zit altijd die hemelsblauwe lucht. Denk maar aan dat moment dat je in het vliegtuig zit en het vliegtuig stijgt boven de wolken uit. Wat voor weer het ook is.., wanneer je boven de wolken komt is er niets meer aan de hand. En wanneer je dus bedenkt dat achter al die gedachtes in je hoofd die heldere lucht zich áltijd bevindt, waarom zou je je dan laten beïnvloeden door een dichtbewolkt hoofd? Waarom laat je de gedachtes niet los en laat je zo die wolken verdwijnen? Natuurlijk kan dat niet altijd zo makkelijk. Het is moeilijk om constant je hoofd leeg te houden van alle gedachtes. Het is een ware kunst om dat te bereiken en dat hoeft ook helemaal niet. Het accepteren van die gedachtes die je hebt en het inzien dat die gedachtes komen en gaan en dat je de mogelijkheid hebt om je hoofd terug leeg te maken kan al zoveel doen en zoveel rust geven.

Soms voelt het voor mij namelijk alsof mijn hoofd overvol is en bijna ontploft. En wanneer dat zo voelt, lijkt het ook alsof het áltijd zo is. Dat maakt me moe en overladen.

Op dit moment ben ik buiten aan het lopen door de regen. Ik zie grijze lucht en denk oh nee, dadelijk worden mijn haren nat. Dan zijn ze minder stijl en minder mooi als ze weer opdrogen. Hè bah, vies weer. Niemand buiten te zien.
Vervolgens denk ik aan die keer hardlopen en het verhaal van de hemelsblauwe lucht. Ja, dat is ook zo. Achter deze grijze wolken is er gewoon een hemelsblauwe lucht met geen wolkje te zien en alleen maar positiviteit. Ik beeld me die blauwe lucht in en denk ineens waarom boeit dat eigenlijk, mijn haar? Waarom moet datgene ineens mijn humeur verpesten? So what, als mijn haar nat wordt. Waarom blijf ik hier niet gewoon nog een half uur staan? Waarom is er überhaupt niemand buiten? Het is niet koud.

Ik denk er nog even over en sta er bij stil. En ik voel een vlaag van positiviteit opkomen. De negativiteit verdwijnt. Het leven is mooi. Op het moment dat ik dit bedenk voel ik gek genoeg ook verdriet opkomen. Ik voel dat er tranen boven willen komen. Dat hoeven echter niet persee tranen van echt verdriet te zijn, maar kunnen ook tranen zijn van besef, van verklaring. Onlangs dacht ik ook oh wat zit ik lekker in mijn vel, wat ben ik vaak gelukkig en wat is het fijn dat ik meer naar die mooie momenten kijk en me daar bewust van ben. Deze positieve gedachte werd helaas wel gevolgd door een angstgedachte. Ja dat zal vast ook te maken hebben met het lekkere weer. De zon die op je lichaam schijnt en de warmte, de vrolijkheid die het met zich meebrengt, de mensen buiten, de sfeer. Angst voor de winterperiode. Dadelijk is het mooie weer weg en is ook mijn positieve denkwijze en mijn geluk weg. Ergens snap ik deze gedachte. Want als de zon schijnt word je automatisch vrolijker. Gewoon omdat het meteen een sfeer van positiviteit met zich mee brengt. Maar waarom zou ik mijn positiviteit van het weer én van de wolkjes in mijn hoofd laten afhangen? Zoals net gebeurde door de regen. Waarom zou ik in de winter niet ook kunnen bedenken dat achter die donkere wolken een heldere lucht te vinden is, dat niet alles moeilijk is en dat het leven gewoon mooi is, met of zonder wolkjes in de lucht en in mijn hoofd. Waarom zou ik dat weer niet omarmen? De regen, de hagel, de sneeuw, de kou en de dwarrelende gedachtes. Waarom is dat iets wat eigenlijk altijd toch op de een of andere manier een beetje een negatieve lading heeft? Dat moet ik gaan onderzoeken. En eigenlijk door dat hardlopen, door dat besef dat er achter die wolken altijd een heldere lucht te vinden is, door dat te bedenken heb ik toch wat meer ruimte en minder angst voor wanneer dadelijk dat warme weer weg is. Ik hoop dat ik dit dan nog steeds kan onthouden. Zodat ik alle seizoenen en alle weertypen kan accepteren en omarmen. Zowel het daadwerkelijke weer als ook de metafoor. Dat gaan we zien.

Standaard